தமிழர் தாயகத்தில் திட்டமிட்ட சிங்கள–பௌத்தமயமாக்கல்

ஒரு கட்டமைப்பு அரசியல், நில அபகரிப்பு, இராணுவமயமாக்கல் மற்றும் கலாசார அழிப்பு – ஒரு ஆழமான கட்டமைப்பு ஆய்வு (2026 நிலவரம்)

அறிமுகம் : போருக்குப் பிந்தைய “புனரமைப்பு”யிலிருந்து கட்டமைப்பு சார்ந்த இன அழிப்புவரை

2009 ஆம் ஆண்டு ஆயுதப் போர் உத்தியோகபூர்வமாக முடிவடைந்ததிலிருந்து, தமிழர்களின் தாயகமாக வரலாற்று ரீதியாக அங்கீகரிக்கப்பட்ட இலங்கையின் வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்கள் உண்மையான போருக்குப் பிந்தைய மீட்சி நிலைக்குள் நுழையவில்லை. மாறாக, அவை கணக்கிட்டு வடிவமைக்கப்பட்ட, நிறுவனமயமாக்கப்பட்ட ‘கட்டமைப்பு சார்ந்த இன அழிப்பு’ (Structural Genocide) என்ற நீண்டகால அரசியல் செயல்முறைக்குள் தள்ளப்பட்டுள்ளன.

இந்த அழிப்பு முறை வெகுஜனக் கொலைகளைக் கொண்டதாக அல்ல. மாறாக, அது கீழ்க்காணும் வழிகளின் மூலம் மெதுவாகவும், ஆனால் உறுதியாகவும் செயல்படுகிறது:

• தமிழர்களின் நில உரிமைகளை நிரந்தரமாகப் பறித்தல்

• அரசின் ஆதரவுடன் மக்கள்தொகை அமைப்பை மாற்றியமைத்தல்

• சிவில் சமூகப் பகுதிகளை இராணுவமயமாக்குதல்

• தமிழர்களின் மத, கலாசார, வரலாற்று அடையாளங்களை மாற்றி எழுதுதல்

• நிர்வாக மற்றும் சட்டக் கட்டமைப்புகளை ஒருதலைப்பட்சமாகக் கையாளுதல்

இதன் சாராம்சம், இராணுவ பலம், அரச திணைக்களங்கள் மற்றும் மத அடையாளங்களைப் பயன்படுத்தி முன்னெடுக்கப்படும் அரசால் வழிநடத்தப்படும் சிங்கள–பௌத்த அரசியல் திட்டமே என்பதாகும்.

I. தனியார் நிலம் – ஓர் ஆயுதமாக : யாழ்ப்பாணத்தில் பௌத்த ஆக்கிரமிப்பு

யாழ்ப்பாணக் குடாநாடு, போருக்குப் பிந்தைய காலத்தில் நடைபெறும் கலாசார–அரசியல் மறுவடிவமைப்பின் மிகத் தெளிவான மாதிரியாக திகழ்கிறது. இங்கு, தமிழ் மக்களின் தனியார் காணிகள் தற்செயலான இழப்புகளாக அல்ல; மாறாக முன்னுரிமை இலக்குகளாக மாற்றப்பட்டுள்ளன.

தையிட்டி திஸ்ஸ ராஜமகா விகாரை : அரசின் தண்டனையற்ற அதிகாரத்தின் வெளிப்படையான சின்னம்

வலிகாமம் வடக்கு பிரதேசத்தின் தையிட்டி கிராமத்தில், 12-க்கும் மேற்பட்ட தமிழ் குடும்பங்களுக்குச் சொந்தமான சட்டப்பூர்வ தனியார் நிலங்கள், இராணுவப் பாதுகாப்பின் கீழ் வலுக்கட்டாயமாக அபகரிக்கப்பட்டு, அங்கு திஸ்ஸ ராஜமகா விகாரை அமைக்கப்பட்டுள்ளது.

இந்த ஆக்கிரமிப்பின் முக்கிய அம்சங்கள்:

• முறையான நில கையகப்படுத்தும் அல்லது அளவீட்டு நடைமுறைகள் இல்லை

• நில உரிமையாளர்களின் சம்மதம் பெறப்படவில்லை

• சட்டபூர்வமான மதக் கட்டுமான அனுமதிகள் இல்லை

• தொடர்ச்சியாக நடைபெறும் நீதிமன்ற வழக்குகள் நடைமுறையில் புறக்கணிக்கப்படுகின்றன

உரிமையாளர்களிடம் முழுமையான ஆவண ஆதாரங்கள் இருந்தும், நீண்டகால சட்டப் போராட்டங்கள் முன்னெடுக்கப்பட்டும், அந்த நிலங்கள் இன்றளவும் விடுவிக்கப்படவில்லை.

 இது, சிங்கள–பௌத்த விரிவாக்கம் தொடர்பான விடயங்களில் சட்டம் எவ்வாறு ஒருதலைப்பட்சமாகவும், தேர்ந்தெடுத்து மட்டுமே செயல்படுகிறது என்பதற்கான தெளிவான சாட்சியாகும்.

உயர்பாதுகாப்பு வலயங்கள் : மறைமுக பௌத்த கட்டுமானப் பரப்புகள்

பலாலி, காங்கேசன்துறை போன்ற பகுதிகளில், “தேசிய பாதுகாப்பு” என்ற போர்வையில் தனியார் காணிகள் வேலியிடப்பட்டு முடக்கப்பட்டுள்ளன.

ஆனால் அங்கு நிலவும் நிலைமை:

• நில உரிமையாளர்களுக்கு தமது சொந்த நிலங்களுக்குள் நுழைய அனுமதி மறுக்கப்படுகிறது

• சிவில் நடவடிக்கைகள் முற்றாகத் தடை செய்யப்படுகின்றன

• அதே நேரத்தில், அந்த வலயங்களுக்குள் புதிய பௌத்த விகாரைகள், தூபிகள், பிக்குகளின் தங்குமிடங்கள் அமைதியாக உருவாகின்றன

இதனால் எழும் அடிப்படை கேள்வி இதுவாகும்:

ஒரு நிலம் அதன் தமிழ் உரிமையாளர்களுக்கு “பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தல்” என்றால், அது நிரந்தர மதக் கட்டுமானங்களுக்கு எவ்வாறு பாதுகாப்பானதாக மாறுகிறது?

II. “தொல்லியல்” : சட்டபூர்வ ஆக்கிரமிப்புக்கான அரச ஆயுதம்

இன்றைய வடக்கு–கிழக்கில், நில அபகரிப்புக்கான மிக சக்திவாய்ந்த அரச கருவியாக தொல்லியல் திணைக்களம் உருவெடுத்துள்ளது.

குருந்தூர் மலை (முல்லைத்தீவு) : உயிருடன் இருக்கும் சைவ மரபின் அழிப்பு

குருந்தூர் மலையில்:

• ஆதிகால ஐயனார்–சிவன் வழிபாடு திட்டமிட்டு ஒடுக்கப்பட்டது

• நீதிமன்றத் தடையுத்தரவுகள் வெளிப்படையாக மீறப்பட்டன

• அதையும் மீறி ஒரு பாரிய பௌத்த விகாரை கட்டி முடிக்கப்பட்டது

• இதனைச் சுற்றியுள்ள சுமார் 300 ஏக்கர் தமிழ் விவசாய நிலங்கள் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டன

இதன் விளைவாக, நூற்றுக்கணக்கான குடும்பங்களின் வாழ்வாதாரம் துண்டிக்கப்பட்டுள்ளது.

வெடுக்குநாறி மலை (வவுனியா)

பல நூற்றாண்டுகள் பழமையான சைவ வழிபாட்டுத் தலம் இன்று கட்டாய பௌத்தமயமாக்கலுக்கு உட்படுத்தப்பட்டுள்ளது:

• தமிழ் மதச் சின்னங்கள் அகற்றப்படுகின்றன

• சிலைகள் சேதப்படுத்தப்படுகின்றன அல்லது இடமாற்றப்படுகின்றன

• பாரம்பரிய வழிபாடு குற்றமாக்கப்படுகிறது

III. தமிழ் தாயகத்தைத் துண்டித்தல் : திருகோணமலை – மணலாறு அரசியல் தந்திரம்

வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்களுக்கு இடையிலான புவியியல் மற்றும் அரசியல் தொடர்ச்சியை முறிக்கும் முயற்சியே அரசின் மிக ஆபத்தான இலக்குகளில் ஒன்றாகும்.

மணலாறு (வெலிஓய)

• தமிழ் கிராமங்கள் சிங்களப் பெயர்களால் மாற்றப்படுகின்றன

• ஆயிரக்கணக்கான சிங்கள குடும்பங்கள் திட்டமிட்டு குடியேற்றப்படுகின்றன

• இராணுவ ஆதரவுடன் புதிய நிர்வாக அமைப்புகள் திணிக்கப்படுகின்றன

இதன் மூலம், இந்தப் பகுதி தமிழர் தாயகத்தின் நிலத் தொடர்ச்சியைத் துண்டிக்கும் ஒரு “மக்கள்தொகைச் சுவராக” செயல்படுகிறது.

IV. வனத்துறை மற்றும் மேய்ச்சல் நில அபகரிப்பு : பொருளாதார இன அழிப்பு

மயிலத்தமடு – மாதவனை

தமிழர்களின் பாரம்பரிய மேய்ச்சல் நிலங்கள்:

• சிங்கள குடியேற்றவாசிகளால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டுள்ளன

• பௌத்த பிக்குகளும் பாதுகாப்புப் படைகளும் அவற்றைக் காக்கின்றன

• தமிழ் கால்நடை வளர்ப்பாளர்களுக்கு அனுமதி முற்றாக மறுக்கப்படுகிறது

 இது, வாழ்வாதாரத்தை அழிப்பதன் மூலம் நிகழ்த்தப்படும் பொருளாதார இன அழிப்பு ஆகும்.

V. இராணுவமயமாக்கல் மற்றும் சிவில் நிர்வாகத்தின் வீழ்ச்சி

வடக்கு–கிழக்கு மாகாணங்களில், ஆறு குடிமக்களுக்கு ஒரு சிப்பாய் என்ற விகிதத்தில் இன்றும் இராணுவச் செறிவு நிலவுகிறது.

இங்கு தெளிவாகக் காணப்படும் ஒரு தொடர்ச்சியான முறை:

• முதலில் ஒரு சிறிய புத்தர் சிலை நிறுவப்படுகிறது

• அதற்குக் இராணுவப் பாதுகாப்பு வழங்கப்படுகிறது

• பின்னர் ஒரு நிரந்தர விகாரை கட்டப்படுகிறது

• அதனைத் தொடர்ந்து ஒரு சிங்களக் குடியேற்றம் உருவாகிறது

இதனிடையே, எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கும் சிவில் அதிகாரிகள் கொழும்பிலிருந்து வரும் அரசியல் அழுத்தங்களுக்கு உட்படுத்தப்படுகின்றனர்.

முடிவுரை : ஒரு இனத்தின் இருப்பை அழிக்கும் அரசுத் திட்டம்

2009-க்குப் பிந்தைய இந்தச் செயல்பாடுகள் மத வெளிப்பாடு அல்ல.
அவை, ஒரு பூர்வீக இனத்திற்கும் அதன் நிலம், வரலாறு, அரசியல் அதிகாரம் ஆகியவற்றிற்குமான உறவைச் சிதைக்கும் திட்டமிட்ட அரசியல் உத்தியாகும்.

யாழ்ப்பாணத்தின் தனியார் காணிகளிலிருந்து மட்டக்களப்பின் மேய்ச்சல் நிலங்கள் வரை, சிங்கள–பௌத்த அரச விரிவாக்கம் தமிழர்களை:

• நிரந்தரச் சிறுபான்மையினராகவும்
• நிலமற்ற சமூகங்களாகவும்
• அரசியல் ரீதியாகச் சிதறடிக்கப்பட்ட மக்களாகவும்

மாற்ற முயல்கிறது.

 இந்தத் திட்டம் சவாலுக்கு உட்படுத்தப்படாவிட்டால்,
அது வன்முறையால் அல்ல —
காலம், நிர்வாக அதிகாரம், மற்றும் உலகின் மௌனம் ஆகியவற்றின் மூலமே வெற்றியடையும்.

எழுதியவர்