உடன்படிக்கைகள் மீறப்பட்டதன் தொடர்ச்சி: 1948’க்குப் பிந்தைய அரசமைப்பில் தமிழர்களின் அரசியல் இருப்பு

அரசியலமைப்பு ஏமாற்று வேலைகளிலிருந்து
கட்டமைக்கப்பட்ட ஒடுக்குமுறை வரை**

அறிமுகம்: ஒரு வாழும் கட்டமைப்பாக வரலாறு

இன்றைய இலங்கையில் தமிழ் மக்களின் அரசியல் நிலையை, ஒரு “போருக்குப் பிந்தைய பிரச்சினை” அல்லது “மேம்பாட்டு சவால்” எனச் சுருக்கிப் பார்ப்பது, வரலாற்று உண்மைகளை மறுப்பதற்குச் சமமாகும். இன்றைய நிலைமை என்பது, பிற்காலக் காலனித்துவ காலத்திலும் ஆரம்பகால சுதந்திரக் காலத்திலும் திட்டமிட்டு உருவாக்கப்பட்ட ஒரு அரசியல் கட்டமைப்பின் தர்க்கரீதியான தொடர்ச்சியே ஆகும்.

1833 முதல் 1948 வரை நிலவிய காலப்பகுதி, தமிழர்களின் அரசியல் ஓரங்கட்டப்படுதலுக்கான முன்னோட்டமாக மட்டுமல்ல;
அதற்கான அடித்தளத்தை முறையாக வடிவமைத்த காலமாகவும் அமைந்தது.

இன்று நிலவுவது நல்லிணக்கத்தின் தோல்வி அல்ல.
அது ஏமாற்று வேலைகள், அரசியலமைப்பு தகிடுதத்தங்கள், மற்றும் இன விகிதாசார மாற்றங்கள் (Demographic Engineering) மூலம் கட்டமைக்கப்பட்ட ஒரு பேரினவாத அரசுத் திட்டத்தின் முதிர்ச்சியடைந்த வெற்றியாகும்.

1948-க்குப் பின்: ஏமாற்று வேலைகளின் நிறுவனமயமாக்கல்

1948 ஆம் ஆண்டின் ‘இலங்கை பிரஜாவுரிமைச் சட்டம்’, ஒரு தனிப்பட்ட அரசியல் துரோகம் மட்டுமல்ல.
அது அரசியலமைப்பின் 29-வது பிரிவில் வழங்கப்பட்ட பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் நடைமுறை ரீதியாக அர்த்தமற்றவை என்பதை வெளிப்படுத்திய முதல் சட்டப்பூர்வ உறுதிப்படுத்தலாகும்.

அதிகாரம் கைக்கு வந்தவுடன்,
அரசியலமைப்பு ரீதியான வாக்குறுதிகள் எப்போது வேண்டுமானாலும் கைவிடப்படலாம் என்ற அடிப்படை அரசியல் உண்மையை இந்தச் சட்டம் தெளிவாக நிரூபித்தது.

அந்தக் கணத்திலிருந்து, இலங்கை அரசுடனான தமிழர்களின் ஒவ்வொரு அரசியல் ஈடுபாடும் ஒரே மாதிரியான ஒரு சுழற்சியைத் தொடர்ந்து வந்தது:

• தமிழர்களின் அரசியல் குறைகள் உச்சக்கட்டத்தை எட்டுதல்
• ஒரு ஒப்பந்தம் அல்லது வாக்குறுதி வழங்கப்படுதல்
• சர்வதேச அல்லது உள்நாட்டு அழுத்தம் தணிதல்
• வழங்கப்பட்ட ஒப்பந்தம் கைவிடப்படுதல் அல்லது திட்டமிட்டு நீர்த்துப்போகச் செய்யப்படுதல்

இந்தச் சுழற்சி தற்செயலானது அல்ல.
இது காலம் தாழ்த்துதல் மற்றும் மறுதலித்தல் மூலம் ஆளும் ஒரு திட்டமிட்ட அரசு இயந்திரமாகும்.

**நவீன பேரினவாத அரசு:

இனக் கட்டுப்பாட்டிற்கான கருவியாக ஜனநாயகம்**

இன்றைய இலங்கை அரசு, ஜனநாயகத்தை பன்முகத்தன்மையின் அடிப்படையில் அல்ல,
மாறாக ‘எண்ணிக்கை ஆதிக்கம்’ (Numerical Domination) என்ற கருத்தின் அடிப்படையிலேயே புரிந்து கொள்கிறது.

இதன் விளைவாக:

• தேர்தல்கள் இன ரீதியான கணக்கெடுப்புகளாக செயல்படுகின்றன
• கொள்கைகளை விட இன விகிதாசாரமே அதிகாரத்தை முன்கூட்டியே தீர்மானிக்கிறது

இந்த அரசியல் அமைப்பின் முக்கிய அம்சங்கள்:

• நிர்வாக அதிகாரத்தின் மீதான நிரந்தர சிங்களக் கட்டுப்பாடு
• தமிழ் சிவிலியன் பகுதிகளின் தொடர்ச்சியான இராணுவமயமாக்கல்
• உள்ளூர் தமிழ் உரிமைகளை மீறி நில நிர்வாகத்தின் கடும் மத்தியமயமாக்கல்
• சிலைகள் மற்றும் நினைவுச் சின்னங்கள் வழியாக நிகழும் கலாச்சார–அடையாள ஆக்கிரமிப்பு

இவை போருக்குப் பிந்தைய தற்காலிக நடவடிக்கைகள் அல்ல.
இவை டொனமூர் (Donoughmore) அரசியல் தர்க்கத்தின் நவீன, முதிர்ந்த வடிவங்களாகும்.

**2009-க்குப் பின்:

பேச்சுவார்த்தையிலிருந்து நிர்வகிக்கப்பட்ட மௌனத்தை நோக்கி**

தமிழ் ஆயுதப் போராட்டத்தின் இராணுவத் தோல்விக்குப் பிறகு, இலங்கை அரசு ஒரு அரசியல் தீர்வை நோக்கி நகரவில்லை. அதற்குப் பதிலாக, அது “நிர்வகிக்கப்பட்ட மௌனம்” (Managed Silence) என்ற அரசியல் மூலோபாயத்தை முன்னெடுத்தது.

• சர்வதேச அரங்குகளில் சீர்திருத்தங்கள் குறித்த வாக்குறுதிகள்
• உள்நாட்டில் தமிழ் அரசியல் கோரிக்கைகளை ‘அபிவிருத்தி’ என்ற சொல்லாடலுக்குள் திசைதிருப்புதல்
• அதிகாரமற்ற ஆணைக்குழுக்கள் மூலம் பொறுப்புக்கூறலை முடிவில்லாமல் ஒத்திவைத்தல்

இன்று அரசு ஒப்பந்தங்களை வெளிப்படையாக உடைக்க வேண்டிய அவசியம்கூட இல்லை.
அது பிணைப்புள்ள எதனையும் உருவாக்க மறுப்பதே அதன் புதிய அரசியல் யுக்தியாகும்.

**நல்லிணக்கம் என்ற மாயை:

ஏமாற்றுதலின் புதிய வடிவம்**

இன்றைய நல்லிணக்கப் பேச்சுக்கள்,
ஒருகாலத்தில் அரசியலமைப்பின் 29-வது பிரிவு எவ்வாறு செயல்பட்டதோ —
அதேபோல் நடைமுறைப்படுத்தப்படாத ஒரு ஆறுதல் மொழியாகவே செயல்படுகின்றன.

மாறாத முக்கிய உண்மைகள்:

• உள்நாட்டு தன்னாட்சியுடன் கூடிய அரசியல் தீர்வு இல்லை
• இராணுவமயமாக்கப்பட்ட நிலங்கள் திரும்ப ஒப்படைக்கப்படவில்லை
• தமிழ் தேசியம் அரசியல் ரீதியாக அங்கீகரிக்கப்படவில்லை
• பாரிய மனித உரிமை மீறல்களுக்கு நம்பகமான பொறுப்புக்கூறல் இல்லை

இந்தச் சூழலில்,
நல்லிணக்கம் என்பது அமைதி அல்ல — அது நிர்வாக ரீதியான அடக்குமுறையே
(Administrative Pacification).

**இன்றைய தமிழ் அரசியல் விழிப்புணர்வு:

கோரிக்கைகளிலிருந்து மீட்டெடுப்பை நோக்கி**

இன்றைய தமிழ் அரசியல் சிந்தனை, இனி அரசு வழங்கும் சீர்திருத்த வாக்குறுதிகளின் மீது கட்டமைக்கப்படவில்லை.
அது வரலாற்று நினைவுகளின் மீது கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளது.

தலைமுறைகளாகக் கற்றுக்கொண்ட தெளிவு:

• ஒற்றையாட்சி பேரினவாத அரசுக்குள் சமத்துவம் சாத்தியமில்லை
• அதிகாரம் இன்றி வழங்கப்படும் உரிமைகள் எப்போது வேண்டுமானாலும் பறிக்கப்படலாம்
• அரசியல் இருப்பு என்பது வாக்குறுதிகளில் அல்ல —
கட்டமைக்கப்பட்ட சுயநிர்ணய உரிமையிலேயே நிலைபெற்றுள்ளது

இது தீவிரவாதம் அல்ல.
இது வரலாற்றிலிருந்து பெறப்பட்ட அரசியல் அறிவாகும்.

**முடிவுரை:

வரலாறு தமிழர்களைக் கைவிடவில்லை — அரசுதான் கைவிட்டது**

1833 முதல் இன்று வரை,
தமிழர்களின் அரசியல் அனுபவம் ஒரு மாறாத உண்மையால் வரையறுக்கப்படுகிறது:

வாக்குறுதி அளிக்கப்பட்ட அதிகாரம் ஒருபோதும் பகிரப்படவில்லை.

தமிழ் சுயநிர்ணய உரிமைக்கான கோரிக்கை,
வெறும் சித்தாந்தத்திலிருந்து மட்டும் பிறந்ததல்ல.
அது ஒரு நூற்றாண்டுக்கும் மேலான வரலாற்று ஆதாரங்களிலிருந்து பிறந்ததாகும்.

ஒவ்வொரு உடைந்த ஒப்பந்தமும் ஒரே பாடத்தையே கற்பித்தது:

“ஒரு தேசம், மற்றொரு தேசத்தின் நன்மதிப்பின் மீது மட்டும் தங்கி உயிர்வாழ முடியாது.”

வரலாறு தனது தீர்ப்பை ஏற்கனவே வழங்கியுள்ளது.
இன்னும் தீர்க்கப்படாத ஒரே கேள்வி:

உலகம் அதைத் தொடர்ந்தும் புறக்கணிக்குமா?