கரும்புலிகள் — வரலாற்றின் எரிகதிர்

அந்த மண்…
இரத்தத்தால் செந்நிறமடைந்த வரலாற்றின் புனிதப் பக்கம்.
அந்த வான்…
போரின் புகைமூட்டில் கரும்பட்ட தமிழர் வானம்.
அந்த நேரம்…
05.07.1987ல் தீப்பொறியாக எழுந்த எழுச்சி
09.03.2009ல் அமரத்துவமாகி நின்ற நினைவு.

அந்தக் காலத்தின் இதயத்திலிருந்து
புராணங்களாக உருவெடுத்தார்கள் — கரும்புலிகள்.

படைப்பின் முதலெழுத்தாகவே
தங்களைத் தாமே ஆகுதியாக்கிக் கொண்டவர்கள்…
உயிரை வேட்கையில்லாமல்
ஆயுதமாக வடித்தவர்கள்…
அழிவின் வாய்க்குள் நுழைந்து
அழிவையே பின்வாங்க வைத்தவர்கள்…

அவர்கள் நடந்த பாதை
சாதாரணப் பாதை அல்ல —
நெருப்பு நதிகள் ஓடும்
இறப்பு மலர்கள் மலரும்
அருங்கடற்கரைப் பாதை.

ஆனால் அவர்கள் நடையிலோ
ஒரு நடுக்கமும் இல்லை…
ஏனெனில் அவர்கள் நெஞ்சில் இருந்தது
ஒரே ஒரு மொழி —
தமிழ்.
ஒரே ஒரு மானம் —
தமிழர் மானம்.

அவர்கள் போரிட்ட நிலம்
மண் அல்ல…
அது —
ஈழத்தின் அடுக்கடுக்கான வரலாற்றின்
ஆரணியக் கோவில்.

அங்கே அவர்கள்
உடலைத் தியாக தீயில் கரைத்தனர்,
ஆனால் எண்ணத்தை
எவராலும் அணைக்க முடியாத
விடுதலையின் மேகவெளியில்
நட்சத்திரமாக ஏற்றினர்.

கரும்புலிகள்…
அவர்கள் ஒரு படை அல்ல,
ஒரு தலைமுறையல்ல…
அவர்கள் —
நேரத்தை வென்று நிற்கும்
தத்துவம்.
அடக்கத்தை உடைக்கும்
அழியாத கோபம்.
அநியாயத்தைத் தகர்க்கும்
பழமையான தமிழர் ஆவேசம்.

இன்று அந்தப் பெயரே
இதயத்தில் துடிப்பாக,
வரலாற்றில் ஒளியாக,
இனத்தின் நினைவில் நிலையான
அமர நின்­னலாக
எழுந்திருக்கிறது.

வீரர் ஒருவரின் மரணம்
செய்தி வரியில் முடிகிறது.
ஆனால்
கரும்புலி ஒருவரின் மறைவு —
வரலாற்றின் புதிய ஓர் அத்தியாயத்தைத் தொடங்குகிறது.

அவர்கள் விட்டுச் சென்ற
அடிச்சுவடு…
போரின் மண்வாசனையும்,
தமிழரின் உயிர்வாசனையும்
இணைத்த ஒரு நிரந்தரக் குரல்:

“எங்கள் வாழ்வை எடுத்துக் கொண்டாலும்,
எங்கள் விடுதலையின் கனவை
யாராலும் எடுக்க முடியாது.”

இன்று…
அவர்களை நினைவுகூர்வது மட்டும் இல்லை,
அவர்களைப் புரிந்துகொள்வது —
தமிழரின் கடமை.

ஏனெனில்
கரும்புலிகள் —
மரணத்தை வென்றவர்கள் அல்ல,
மரணத்தையே ஆயுதமாக மாற்றியவர்கள்.
மண்ணின் சடலத்தில் இருந்து
தேசத்தின் ஆன்மாவை எழுப்பியவர்கள்.

அவர்கள்…
வரலாற்றின் கரும்பொரிய மின்னல்;
அவர்கள்…
எதிர்கால தமிழரின் முதுகெலும்பு;
அவர்கள்…
தமிழ் என்ற சொல்லை
மீண்டும் வாள் ஒலியால்
உலகம் உணர்த்திய வீரச் சிலைகள்.

அவர்களின் பயணம் முடிந்ததில்லை.
அவர்களின் ஒளி அணைந்ததில்லை.
அவர்களின் பெயர் மங்குவதில்லை.

ஏனெனில்
கரும்புலிகள்
காவியமாக எழுதப்படவில்லை —
வரலாறாக வாழ்கிறார்கள்.