இன்றைய துக்கங்களில் எல்லாம் மிக மோசமானது

இன்றைய துக்கங்களில் எல்லாம் மிக மோசமானது —
மனத்தின் மெல்லிய ஓட்டங்களைச் சிதைக்கும்
அமைதியின் ஆழ் சுரங்கத்தில் விழுந்தது போல
இருட்டும், ஈரமும், முடிவற்ற எதிரொலிகளும்
என்னை சுற்றி நின்று கொண்டாடும் வேதனை.

நாளைய ஒளியை நோக்கிப் போகும்
நம்பிக்கையின் நாண் கூட
காற்றின் எளிதான அதிர்வில் உதிர்ந்து போக,
“ஏன் இன்னும் சுமக்கிறாய்?” என்று
உள்ளே ஒருவன் குரல் கேட்கிறது.

ஆனால் நான் விடாமல் நிற்கிறேன்,
ஏனெனில் இந்த இருள்
என் கண்களைக் கொன்று விட்டாலுமே
இதயம் இன்னும் ஒரு நூல் போல
புதிய கண்ணீரை நெய்யத் தயங்கவில்லை.

இதயத்தில் இருந்த புண்களின் மேல்
நேற்றைய நினைவுகள் மழை பெய்கின்றன;
ஒரு துளி கூட உலராமல்
என் மார்புக்குள் ஊறி
மௌனமாக விசாரிக்கின்றன —
“நீ தாங்கும் வலி இவ்வளவு நெடுந்தூரம்
எங்கு வரை போகப் போகிறது?”

உணர்வுகள் திணறும் இந்த பாதையில்
அழுகையை கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்ற
ஒரு சிறிய பெருமை நரம்புகளில் நடுங்குகிறது;
ஆனால் பெருமைக்கும் விஷமமான உண்மை —
உடையும் முனை எப்போதும்
அமைதியாகத்தான் உடைகிறது.

இன்றைய துக்கங்களில் எல்லாம் மிக மோசமானது —
ஏனெனில் அது எனக்கு
ஒன்றும் சொல்லாமல்,
நினைவுகளின் கல்லறைக்குச் சென்று
வருஷம் ஓர் பொக்கிஷம் போல
கடந்த காலத்தைத் தோண்டி எடுத்து
என் கைகளில் வைத்து அழ வைத்தது.

ஆனால் இந்த துக்கத்திற்குள்
ஒரு விதமான மறைபொருள் உள்ளது —
அதன் மையத்தில் மறைந்திருக்கும்
கடலின் நுரை போல ஒரு நம்பிக்கை;
அது சொல்கிறது:
“இந்த இருள் உன்னை சூழ்ந்ததல்ல,
நீ அதைச் சுமந்து செல்கிறாய்.”

என்று உள்ளம் துடிக்கும் போதும்
என் சிதைந்த உலகில்
ஒரு சிறிய ஒளி எரிகிறது;
அது சொல்லும் —
“நாளை இன்னும் பிறக்க வேண்டியுள்ளது,
அதற்காக நீயும் பிறந்து நிற்க வேண்டும்.”

இன்றைய துக்கங்களில் எல்லாம் மிக மோசமானது —
ஆனால் அதுவே எனக்கு
வலிமை என்பது சொன்னதைப் போல
உறைந்த கண்ணீரில் முளைக்கும்
ஒரு புதிய மேகமழை நம்பிக்கை.

 ஈழத்து நிலவன்