சிதறடிக்கப்பட்ட ஓர் தேசத்தின் புலம்பல்

போர், புலம்பெயர்வு மற்றும் நினைவுகளிலிருந்து செதுக்கப்பட்ட ஓர் அழுகை

❖ இன்னும் மூச்சுவிடும் போர் ❖
போர் முடிந்துவிட்டது என்றார்கள்,
ஆனால் காற்று இன்னும் துப்பாக்கிச் சூட்டுப் போல நடுங்குகிறது.
மண் இன்னும் புகையையும் உப்பையும் மணக்கிறது,
கடலோ இன்னும் பெயரற்ற நினைவுகளை சுமந்து வருகிறது,
அந்த நினைவுகள் உச்சரிக்கத் துணியாதவையாக.

இடப்பெயர்வு காலடிச் சுவடுகளால் மட்டுமல்ல—
அது எலும்புகளுக்குள் குடியேறி,
அந்நிய அறைகளில் பாடப்படும் தாலாட்டுகளில்,
தாயகமற்ற வரைபடங்களில் உறைந்து கிடக்கிறது.

❖ ஒரே இனத்தின் இரு ஆன்மாக்கள் ❖
ஒரு ஆன்மா தீபம் போல எழுகிறது,
விடுதலைக்காக அமைதியாய் எரிகிறது,
மொழியை புனித நெருப்புப் போலக் காக்கிறது,
வரலாற்றை காயமடைந்த குழந்தை போலத் தாங்குகிறது.

மற்றொரு ஆன்மா அந்நியக் காற்றில் புல்லைப் போல வளைகிறது,
அதிகாரத்தின் முன் மண்டியிடுகிறது,
பாதுகாப்புக்காக உண்மையை அடகு வைக்கிறது,
மௌனத்தையே விவேகம் என்று அழைக்கிறது.

அவர்களுக்கு இடையே நிற்கிறது தேசம்—
புயலில் கிழிந்த கொடியைப் போல,
ஒரு பக்கம் நம்பிக்கையால்,
மறுபக்கம் வருத்தத்தால் தைக்கப்பட்டது.

❖ முகமூடிகளின் ஊர்வலம் ❖
பட்டங்கள் மற்றும் பாராட்டுகளின் கூடாரங்களில்
அலைந்து திரிபவர்கள் உண்டு,
எதிரொலியால் ஆன கிரீடங்களை தேடி,
அந்நியர் ஊற்றும் புகழைப் பருகுகிறார்கள்.

கடன் வாங்கிய வண்ணங்களால் தங்களை அலங்கரித்து,
கடன் குரல்களில் பெருமையாகப் பேசி,
முதலில் தங்களை ‘மகனே/மகளே’ என்று அழைத்த
தாய்மொழியை மறந்து விடுகிறார்கள்.

அடையாளம் அவர்களின் தோள்களிலிருந்து
அவசரத்தில் விழுந்த மேலாடை போல விழுகிறது,
முன்னோர்களின் நிழல்கள் வெறும் கால்களுடன் வாசலில் காத்திருக்கின்றன.

❖ மறக்கப்பட்ட மாவீரர்கள் ❖
சாட்சிகள் இல்லாமல் அவர்கள் வீழ்ந்தார்கள்,
நிழற்படக் கருவிகள் இல்லாமல்,
வரலாற்றாசிரியர்கள் அவர்களின் மூச்சை பதிவு செய்யாமல்.

அவர்கள் மகன்களாகவும் மகள்களாகவும் சென்றார்கள்,
ஆனால் மௌனமாக திரும்பினார்கள்.

அவர்கள் உறங்கும் இடத்தில் சிலைகள் இல்லை.
தேசியக் கீதங்கள் அவர்களின் கனவுகளை காக்கவில்லை.
மண்ணே நினைவு வைத்துள்ளது—
அவர்கள் அதை மென்மையாகத் தொட்டதை மட்டும்.

❖புலம்பெயர்வு எனும் முடிவிலா இரவு ❖
புலம்பெயர்வு என்பது தூரம் அல்ல—
அது விடியலை மறுக்கும் கடிகாரம்.
அது கடன் வாங்கிய சிரிப்பும்,
மொழிபெயர்ப்பாளர் இல்லாத கண்ணீரும்.

பிள்ளைகள் தாத்தா பாட்டிகள் காணாத வானத்தைப் பேசிக் வளர்கிறார்கள்,
முதியவர்கள் எந்த எல்லைகளும் ஏற்காத தேசப்படங்களை முணுமுணுக்கின்றனர்.

அந்நிய நாட்டுப் பனிக்காலத்திலும்,
அவர்களின் இதயங்கள் வெப்பமண்டல லயத்தில் துடிக்கின்றன,
மெதுவாகத் தாளமிடுகின்றன—
“தாயகம், தாயகம், தாயகம்” என்று.

❖ சாம்பலுக்கு அடியில் ஒரு சத்தியம் ❖
மறதி வீதிகளை ஆளலாம்,
ஆனால் நினைவுகள் துகள்களை ஆள்கின்றன.
ஒவ்வொரு காலடிச் சுவட்டின் கீழும் ஒரு சபதம் கிடக்கிறது,
அதை எந்த வெற்றியாளனாலும் அழிக்க முடியாது.

ஏனென்றால் வரலாறு புத்தகங்களில் மட்டும் எழுதப்படுவதில்லை—
அது தழும்புகளில் எழுதப்படுகிறது,
தாலாட்டுகளில் எழுதப்படுகிறது,
பெயரற்ற கல்லறைகளில் எழுதப்படுகிறது.

✧ முடிவுரை — நினைவிருத்தலின் வாக்குறுதி ✧
ஒருநாள் மறக்கப்பட்டவை பேசப்படும்.
ஒருநாள் மௌனப்படுத்தப்பட்டவை கேட்கப்படும்.
ஒருநாள் அழிக்கப்பட்டவை மீண்டும் வரும்,
ஆவிகளாக அல்ல— உண்மையாக.

உடைந்த மண் இத்தனை காலமாய் அறிந்ததை உலகம் கற்றுக்கொள்ளும்:
நினைவுகளை நெருப்பாய் சுமக்கும் ஒரு இனத்தை ஒருபோதும் அணைக்க முடியாது.

எழுதியவர் –  ஈழத்து நிலவன்