ஒரு வரலாற்று ஆய்வு கட்டுரை – தலையீடு, போர் மற்றும் தோல்வியுற்ற அரசியல் தீர்வு (பாகம் 3)
இலங்கையின் நவீன வரலாற்றில் 1987 முதல் 1990 வரையிலான காலகட்டம் மிகவும் தீர்க்கமான ஒன்றாகும். நீண்டகால உள்நாட்டு மோதலானது, நேரடி வெளிநாட்டுத் தலையீடு, பெரிய அளவிலான இராணுவ மோதல் மற்றும் தோல்வியுற்ற அரசியல் தீர்வு முயற்சி என ஒரு பிராந்திய நெருக்கடியாக உருவெடுத்தது இக்காலகட்டத்தில்தான்.
இதன் மையப்பொருள் ஒரு ஆழமான கட்டமைப்புத் தோல்வியைப் பிரதிபலிக்கிறது: இறையாண்மை, அடையாளம் மற்றும் அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் வேரூன்றிய ஒரு மோதலை, வெளியிலிருந்து திணிக்கப்பட்ட பேச்சுவார்த்தை கட்டமைப்புகளால் தீர்க்க முடியாது என்பதே அது. 1987-ஆம் ஆண்டின் இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தம் அமைதியைக் கொண்டுவருவதை நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் அதற்கு மாறாக, அது மோதலை மறுசீரமைத்து, வன்முறையைத் தீவிரப்படுத்தியது.
இலங்கை அரசு, இந்திய அமைதி காக்கும் படை (IPKF) மற்றும் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் (LTTE) ஆகிய தரப்பினரிடையே ஒரு புதிய போர் நிலைக்கு இது வழிவகுத்தது.
‘லிபரேஷன்’ நடவடிக்கையும் வடக்கின் இராணுவமயமாக்கலும் (1987)
வடக்கில் நடந்த மிகப்பெரிய அரச இராணுவ தாக்குதல்
1980-களின் நடுப்பகுதியில், வட மாகாணத்தில் பாதுகாப்பு நிலைமை வேகமாக மோசமடைந்தது. யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டின் குறிப்பிடத்தக்க பகுதிகளை விடுதலைப் புலிகள் தங்கள் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வந்தனர். அரசின் இராணுவ இருப்பு பெரும்பாலும் பலப்படுத்தப்பட்ட முகாம்களுக்குள் மட்டுமே முடங்கியிருந்தது.
இதற்குப் பதிலடியாக, இலங்கை அரசு 1987-இல் ‘லிபரேஷன்’ (வடமராட்சி நடவடிக்கை) நடவடிக்கையைத் தொடங்கியது. இது அதுவரை வடக்கில் மேற்கொள்ளப்பட்ட மிகப்பெரிய மரபுவழி இராணுவத் தாக்குதலாகும். விடுதலைப் புலிகளின் பிராந்தியக் கட்டுப்பாட்டை உடைத்து, இராணுவ பலத்தின் மூலம் அரசாங்கத்தின் அதிகாரத்தை நிலைநாட்டுவதே இதன் நோக்கமாக இருந்தது.
இராணுவ ரீதியாக சில முன்னேற்றங்கள் ஏற்பட்டாலும், இதற்கான விலை அதிகமாக இருந்தது. உணவு விநியோகம் பாதிப்பு, மருத்துவத் தட்டுப்பாடு மற்றும் பாரிய இடப்பெயர்வு ஆகியவற்றால் பொதுமக்கள் கடும் துயரத்திற்கு ஆளாகினர். இந்த மனிதாபிமான நெருக்கடி சர்வதேச கவனத்தை ஈர்த்ததுடன், உள்நாட்டு இராணுவ நடவடிக்கையாக இருந்ததை ஒரு பிராந்திய விவகாரமாக மாற்றியது.
இந்தியாவின் தலையீடும் மோதலின் பிராந்தியமயமாக்கலும்
உள்நாட்டு போர் → பிராந்திய நெருக்கடி
இலங்கையின் உள்நாட்டு மோதலில் இந்தியாவின் தலையீடு மூலோபாய, அரசியல் மற்றும் மனிதாபிமான காரணிகளால் தூண்டப்பட்டது. தமிழக மக்களின் அரசியல் அழுத்தம், பிராந்திய பாதுகாப்பு மற்றும் அகதிகள் வருகை போன்றவை இந்தியாவுக்கு நேரடி தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின.
1987 ஜூன் மாதம், இந்தியா யாழ்ப்பாணத்தின் மீது ‘பூமாலை நடவடிக்கை’ (Operation Poomalai) மூலம் வான்வழியாக மனிதாபிமான உதவிப் பொருட்களை வழங்கியது. இது ஒரு மனிதாபிமான நடவடிக்கையாகக் காட்டப்பட்டாலும், இது ஒரு முக்கியமான மூலோபாயச் செய்தியைக் கொண்டிருந்தது: இலங்கை விவகாரங்களில் தலையிட இந்தியா தயாராக இருக்கிறது என்பதையும், இந்த மோதல் இலங்கையின் உள்நாட்டு இறையாண்மைக்கு அப்பாற்பட்டது என்பதையும் இது உணர்த்தியது. இது இலங்கை அரசுக்கு நேரடி இராஜதந்திர அழுத்தத்தைக் கொடுத்ததுடன், இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தத்திற்கான பேச்சுவார்த்தைகளை விரைவுபடுத்தியது.
இந்திய–இலங்கை ஒப்பந்தம் (1987)
இணக்கப்பாடற்ற அரசியல் கட்டமைப்பு
1987 ஜூலை 29 அன்று இந்தியப் பிரதமர் ராஜீவ் காந்திக்கும் இலங்கை அதிபர் ஜே.ஆர். ஜெயவர்த்தனவுக்கும் இடையில் கையெழுத்தான இந்த ஒப்பந்தம், ஒரு விரிவான அரசியல் தீர்வாக வடிவமைக்கப்பட்டது.
இதன் முக்கிய அம்சங்கள்:
• வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்களின் இணைப்பு.
• மாகாண சபைகளை நிறுவி அதிகாரப் பகிர்வு வழங்குதல்.
• தமிழை உத்தியோகபூர்வ மொழியாக அங்கீகரித்தல்.
• ஆயுதக் குழுக்களின் ஆயுதக் களைவு.
• ஒப்பந்த அமலாக்கத்தை மேற்பார்வையிட இந்திய அமைதி காக்கும் படையை (IPKF) நிலைநிறுத்துதல்.
இருப்பினும், இந்த ஒப்பந்தத்தில் ஒரு அடிப்படை பலவீனம் இருந்தது: களத்தில் மிகவும் பலம் வாய்ந்த சக்தியான விடுதலைப் புலிகள் இதில் உள்வாங்கப்படவில்லை. அவர்களின் பங்கேற்பு அல்லது சம்மதம் இல்லாமல் கையெழுத்தானதால், இந்த ஒப்பந்தத்தின் செல்லுபடித் தன்மை ஆரம்பத்திலேயே கேள்விக்குறியானது. இது ஒரு பரஸ்பர அமைதி ஒப்பந்தமாக இல்லாமல், வெளியிலிருந்து திணிக்கப்பட்ட ஒரு நிர்வாக ஏற்பாடாகவே அமைந்தது.
பிரபாகரனின் நிலைப்பாடும் சமரசத்தின் எல்லைகளும்: சுதுமலைப் பிரகடனமும் மூலோபாய எதிர்ப்பும்
1987 ஆகஸ்ட் 4 அன்று, யாழ்ப்பாணம் சுதுமலை அம்மன் கோவில் முன்றலில் இலட்சக்கணக்கான மக்கள் மத்தியில் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் தலைவர் வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரன் ஆற்றிய உரை, தெற்காசிய வரலாற்றில் மிக முக்கியமான அரசியல் உரைகளில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது. இந்த உரையே “சுதுமலைக் கோட்பாடு” (Suthumalai Doctrine) என வரலாற்று ஆய்வாளர்களால் அழைக்கப்படுகிறது. இதில் அவர் ‘இராஜதந்திர ஒத்துழைப்பு’ என்பதற்கும் ‘அரசியல் சரணடைவு’ என்பதற்கும் இடையிலான தெளிவான கோட்டை வரைந்தார்.
ஆயுதக் களைவின் முரண்பாடு: “பாதுகாப்பா அல்லது அடிபணிதலா?”
இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தத்தின்படி, விடுதலைப் புலிகள் தங்கள் ஆயுதங்களை 72 மணி நேரத்திற்குள் இந்திய அமைதி காக்கும் படையிடம் (IPKF) ஒப்படைக்க வேண்டும் என்பது நிபந்தனை. ஆனால், புலிகளின் தலைமையைப் பொறுத்தவரை அந்த ஆயுதங்கள் வெறும் கருவிகள் அல்ல; அவை தமிழ் மக்களின் பாதுகாப்பிற்கான ஒரே ‘உத்தரவாதம்’ ஆகும்.
அடையாளச் சமர்ப்பணம்: பலாலி விமான நிலையத்தில் சில சிறிய ரகத் துப்பாக்கிகளை ஒப்படைத்ததை பிரபாகரன் ஒரு ‘சரணடைவாக’ கருதவில்லை. மாறாக, இந்தியா போன்ற ஒரு பிராந்திய வல்லரசுக்கு வழங்கும் ‘மரியாதை’ என்றும், அமைதிக்காகச் செய்யப்படும் ‘தியாகம்’ என்றும் அவர் வர்ணித்தார். இதன் மூலம் தனது இராணுவக் கட்டமைப்பை முழுமையாகப் பாதிக்காமல், அதே சமயம் தார்மீக ரீதியாக உயர்ந்த இடத்தைப் பிடித்தார்.
வரலாற்று எச்சரிக்கை: அந்த உரையில் அவர் குறிப்பிட்ட, “நாங்கள் இந்தியாவை நேசிக்கிறோம், ஆனால் எமது மக்களின் விடுதலையை அதைவிட அதிகமாக நேசிக்கிறோம்” என்ற வரிகள் மிகவும் பிரபலமானவை. இந்தியாவின் நலன்களும் தமிழர்களின் நலன்களும் முரண்படும் பட்சத்தில், தாம் எத்தகைய முடிவை எடுப்போம் என்பதற்கான நேரடி எச்சரிக்கையாக இது அமைந்தது.
பாதுகாப்பிற்கான பொறுப்பை இந்தியாவிடம் மாற்றியது
ஒரு நுணுக்கமான அரசியல் நகர்வாக, தமிழர்களின் பாதுகாப்பிற்கான முழுப் பொறுப்பையும் இந்திய அரசாங்கத்தின் மீது பிரபாகரன் சுமத்தினார்.
மூலோபாயப் பொறி: “நாங்கள் ஆயுதங்களை ஒப்படைப்பதன் மூலம் எமது மக்களின் உயிரையும் பாதுகாப்பையும் இந்தியாவிடம் ஒப்படைக்கிறோம்” என்று அவர் கூறினார்.
அரசியல் அழுத்தம்: இதன் மூலம், எதிர்காலத்தில் இலங்கை அரசாலோ அல்லது துணை இராணுவக் குழுக்களாலோ தமிழர்களுக்கு ஏதேனும் பாதிப்பு ஏற்பட்டால், அது இந்திய அரசின் தோல்வியாகவே கருதப்படும் என்ற நிலையை உருவாக்கினார். பின்னாட்களில் இந்திய அமைதி காக்கும் படையுடன் மோதல் ஏற்பட்டபோது, தற்காப்பிற்காக மீண்டும் ஆயுதம் ஏந்துவதற்கு இதுவே தார்மீகக் காரணமாக முன்வைக்கப்பட்டது.
சட்ட ரீதியான ஐயப்பாடு: “13-வது திருத்தத்தின் போதாமைகள்”
இந்த ஒப்பந்தத்தின் மூலம் கொண்டுவரப்பட்ட 13-வது திருத்தம் மற்றும் மாகாண சபைத் தீர்வை விடுதலைப் புலிகளின் அரசியல் பிரிவு மிகத் தீவிரமாக ஆய்வு செய்தது. அதில் தமிழர்களின் அபிலாஷைகளை முடக்கும் பல ‘தடைப்புள்ளிகள்’ இருப்பதை அவர்கள் கண்டறிந்தனர்:
ஆளுநரின் அதிகாரம்: மாகாண சபைகளைக் கலைக்கும் அதிகாரம் மத்திய அரசால் நியமிக்கப்படும் ஆளுநரிடம் இருந்தது. இது அதிகாரப் பகிர்வை வெறும் காகித அளவிலான ஒன்றாக மாற்றியது.
காணி மற்றும் பொலிஸ் அதிகாரங்கள்: தமிழ் மக்களின் அடிப்படைப் பிரச்சனைகளான காணிப் பகிர்வு மற்றும் உள்ளூர் பாதுகாப்பு (பொலிஸ்) தொடர்பான அதிகாரங்கள் தெளிவற்றதாகவும், கொழும்பின் கட்டுப்பாட்டிற்குள்ளும் இருந்தன.
நகராட்சித் தீர்வு: இந்தத் தீர்வை பிரபாகரன் “தேசியப் பிரச்சினைக்கு முன்வைக்கப்பட்ட ஒரு நகராட்சித் தீர்வு” என்று சாடினார். ஒற்றையாட்சி அரசியலமைப்புக்குள் வழங்கப்படும் அதிகாரங்கள் தமிழர்களின் சுயநிர்ணய உரிமையைப் பூர்த்தி செய்யாது என்பதில் அவர் உறுதியாக இருந்தார்.
தற்காலிக போர்நிறுத்தம்: உயிர்வாழ்தலும் அவதானிப்பும்
விடுதலைப் புலிகளின் இந்த ‘நிபந்தனையுடனான ஒத்துழைப்பு’ என்பது கால அவகாசத்தைப் பெறுவதற்கான ஒரு வழியாகவும் இருந்தது. இலங்கை அரசின் ‘லிபரேஷன்’ (வடமராட்சி) நடவடிக்கையினால் ஏற்பட்ட இழப்புகளிலிருந்து மீளவும், அமைப்புகளை மறுசீரமைக்கவும் அவர்களுக்கு ஒரு ‘சுவாசிப்பதற்கான இடைவெளி’ தேவைப்பட்டது.
மறுசீரமைப்பு: போர் நிறுத்தக் காலத்தைப் பயன்படுத்தி போராளிகள் வன்னிப் பகுதிக்குத் தளம் மாறவும், விநியோகக் கட்டமைப்புகளை வலுப்படுத்தவும் முடிந்தது.
தெற்கின் கிளர்ச்சி: அதே சமயம், தென்னிலங்கையில் ஜே.வி.பி (JVP) இந்த ஒப்பந்தத்திற்கு எதிராக முன்னெடுத்த ஆயுதக் கிளர்ச்சியையும் புலிகள் உன்னிப்பாகக் கவனித்தனர். தெற்கில் நிலவும் குழப்பத்தால் இலங்கை அரசு பலவீனமடையும் போது, ஒப்பந்தம் தானாகவே காலாவதியாகும் என்று அவர்கள் கணித்தனர்.
“சுதுமலை உணர்வின்” வீழ்ச்சி
1987 ஆகஸ்ட் மாதம் நிலவிய அந்த நிபந்தனையுடனான அமைதி இரண்டு மாதங்கள் கூட நீடிக்கவில்லை. பரஸ்பர அவநம்பிக்கை அதிகரிக்க இரண்டு முக்கிய காரணங்கள் அமைந்தன:
இடைக்கால நிர்வாக சபை (IAC): வடக்கு-கிழக்கு இணைந்த இடைக்கால நிர்வாக சபையின் தலைமைத்துவம் மற்றும் உறுப்பினர்கள் தொடர்பான இழுபறிகள்.
குமரப்பா – புலேந்திரன் சம்பவம்: 1987 அக்டோபரில், கடற்புலிகளின் தளபதிகள் குமரப்பா, புலேந்திரன் உள்ளிட்ட 17 முக்கிய உறுப்பினர்கள் இலங்கை கடற்படையினரால் கைது செய்யப்பட்டனர். அவர்களை கொழும்புக்குக் கொண்டு செல்ல முயன்றபோது, இந்திய அமைதி காக்கும் படையின் பாதுகாப்பில் இருந்தபோதே அவர்கள் சயனைட் அருந்தி மரணமடைந்தனர். இந்தச் சம்பவம் இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தத்தின் மீதிருந்த கடைசி நம்பிக்கையையும் தகர்த்தது.
வரலாற்று முக்கியத்துவம்: சுதுமலை உரை என்பது விடுதலைப் புலிகள் இந்த ஒப்பந்தத்தை ஒரு நிரந்தரத் தீர்வாகப் பார்க்கவில்லை, மாறாக ஒரு ‘மூலோபாய இடைவெளி’யாகவே (Strategic Interval) கருதினர் என்பதை நிரூபித்தது. இறையாண்மை தொடர்பான அவர்களின் சமரசமற்ற போக்கை இது தெளிவுபடுத்தியதுடன், அடுத்த இரண்டு தசாப்த கால போரின் தீவிரத்தையும் தீர்மானித்தது.
திலீபனின் தியாகமும் தியாகத்தின் அரசியலும் (1987 செப்டம்பர்)
ராசையா பார்த்திபன் எனும் திலீபனின் நீராகாரமற்ற உண்ணாவிரதப் போராட்டம், தமிழ் தேசியப் போராட்ட வரலாற்றில் ஒரு உணர்ச்சிகரமான மைல்கல்லாகும். இந்தியாவின் தலையீட்டின் தார்மீக மற்றும் அரசியல் சட்டபூர்வத் தன்மையை கேள்விக்குள்ளாக்கவே அவர் இந்தப் போராட்டத்தைத் தொடங்கினார்.
அவர் முன்வைத்த ஐந்து கோரிக்கைகள் (அரசியல் கைதிகள் விடுதலை, குடியேற்றங்களை நிறுத்துதல் போன்றவை) இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தம் எவ்வாறு நடைமுறையில் தோல்வியடைந்தது என்பதற்கான சான்றாக அமைந்தது. செப்டம்பர் 26 அன்று திலீபனின் மரணம், இந்திய அமைதி காக்கும் படையை (IPKF) “விடுதலை வீரர்களாகப்” பார்த்த மக்களின் பார்வையை மாற்றி, அவர்களை ஒரு “ஆக்கிரமிப்புப் படையினராகப்” பார்க்க வைத்தது.
இந்திய அமைதி காக்கும் படையுடன் போர்
1987 அக்டோபரில், விடுதலைப் புலிகளுக்கும் இந்திய அமைதி காக்கும் படைக்கும் இடையே நேரடிப் போர் வெடித்தது. அமைதியை நிலைநாட்ட வந்த படை, தெற்காசியாவின் மிகவும் சிக்கலான உள்நாட்டுப் போர் நடவடிக்கையில் சிக்கியது.
யாழ்ப்பாணத்தைக் கைப்பற்றுவதற்கான போரில், நவீன ஆயுதங்களைக் கொண்ட இந்தியப் படைக்கு எதிராக விடுதலைப் புலிகள் கொரில்லா போர் முறையைக் கையாண்டனர். இதில் இந்தியப் படை பெரும் இழப்புகளைச் சந்தித்தது. பொதுமக்களுக்கு மத்தியில் இயங்கும் ஒரு கிளர்ச்சிப் படைக்கு எதிராக மரபுவழி இராணுவ உத்திகள் தோல்வியடைவதை இந்தப் போர் நிரூபித்தது.
வன்னி நோக்கிய மூலோபாயப் பின்வாங்கல்
கடும் நெருக்கடிக்கு மத்தியில், விடுதலைப் புலிகள் யாழ்ப்பாண நகரப் பகுதிகளிலிருந்து விலகி வன்னிப் பகுதிக்குத் தங்கள் தளத்தை மாற்றினர். இது ஒரு சாதாரண பின்வாங்கல் அல்ல, மாறாக ஒரு மூலோபாய மறுசீரமைப்பு ஆகும். அடர்ந்த காடுகளைக் கொண்ட வன்னிப் பகுதி கொரில்லா போருக்குச் சாதகமாக இருந்தது. அங்கிருந்து அவர்கள் தங்கள் தலைமைத்துவத்தைப் பாதுகாத்து, இராணுவப் பயிற்சியையும், கட்டமைப்பையும் பலப்படுத்தினர்.
1990: இந்தியப் படை வெளியேற்றமும் அதிகார வெற்றிடமும்
1990-ஆம் ஆண்டிற்குள், உயிரிழப்புகள் மற்றும் அரசியல் அழுத்தங்கள் காரணமாக இந்திய அமைதி காக்கும் படை இலங்கையிலிருந்து வெளியேறியது. இந்தியப் படை வெளியேறியவுடன் வடக்கு மற்றும் கிழக்குப் பகுதிகளில் ஒரு பெரிய அதிகார வெற்றிடம் உருவானது. இலங்கை அரசால் உடனடியாக அந்தப் பகுதிகளைக் கட்டுப்படுத்த முடியாத நிலையில், விடுதலைப் புலிகள் விரைவாகத் தங்களை நிலைநிறுத்திக் கொண்டனர்.
நிழல் அரசமைப்பின் எழுச்சி
இந்தியப் படை வெளியேறிய பிறகு, விடுதலைப் புலிகள் வெறும் கிளர்ச்சி அமைப்பாக மட்டுமல்லாமல், ஒரு சிவில் நிர்வாகக் கட்டமைப்பாக மாறினர்:
• சிவில் மற்றும் குற்றவியல் வழக்குகளைக் கையாள நீதித்துறை உருவாக்கப்பட்டது.
• வர்த்தகம் மற்றும் வளங்களைப் பகிர்ந்தளிக்க பொருளாதார முறைகள் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டன.
• புலிகளின் குரல் வானொலி போன்ற ஊடக வலைப்பின்னல்கள் உருவாக்கப்பட்டன.
• காவல்துறை மற்றும் பொதுச் சேவைகளை நிர்வகிக்கும் கட்டமைப்புகள் வலுப்பெற்றன.
சர்வதேச அங்கீகாரம் இல்லாவிட்டாலும், இவை ஒரு நிழல் அரசாங்கத்தின் முதிர்ச்சியைக் காட்டின.
முடிவுரை: வரலாற்று முக்கியத்துவம்
1987-1990 நிகழ்வுகள், ஆழமாக வேரூன்றிய இன மற்றும் பிராந்திய மோதல்களில் வெளியிலிருந்து திணிக்கப்படும் தீர்வுகளின் வரம்புகளை வெளிச்சமிட்டுக் காட்டுகின்றன. இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தம் போரை முடிவுக்குக் கொண்டு வருவதற்குப் பதிலாக, அதன் வடிவத்தை மாற்றியது.
வரலாற்று ரீதியாகப் பார்க்கும்போது, இந்தப் போர் முடிவுக்கு வரவில்லை; மாறாக அது மறுவரையறை செய்யப்பட்டது.
பாகம் ❸ நிறைவுற்றது
அடுத்த பகுதி: பாகம் 4
விடுதலைப் புலிகளின் “பொற்கால” மரபுவழி இராணுவ வெற்றிகள், கடற்புலிகள் மற்றும் வான்புலிகளின் உருவாக்கம், மற்றும் ஆனையிறவு இராணுவ முகாம் கைப்பற்றல் பற்றிய விவரங்களுடன் ?
எழுதியவர்: ஈழத்து நிலவன்
தமிழ்த் தேசிய வரலாற்று ஆய்வாளர் | உலக அரசியல், பொருளாதாரம், உளவுத்துறை மற்றும் இராணுவ விவகார ஆய்வாளர்
16/04/2026
இக்கட்டுரையில் வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ள கருத்துக்கள் ஆசிரியரின் சொந்தக் கருத்துக்களே தவிர, அவை அமிழ்துவின் தலையங்க நிலைப்பாட்டைப் பிரதிபலிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை.
