முள்ளிவாய்க்கால் 2009: தியாகத்தின் சாட்சியமும் விடுதலையின் நித்தியக் கனவும்

யுத்தத்தின் இறுதிக்கட்டம், மனிதாபிமான பேரழிவு மற்றும் நீதிக்கான தேடல்

மௌனிக்கப்பட்ட முற்றுகை

உலகிலிருந்து மறைக்கப்பட்ட இறுதிப்போர்

2009 ஆம் ஆண்டின் இறுதி மாதங்கள், இலங்கை உள்நாட்டுப் போரின் கடைசி கட்டமாக மட்டுமல்லாமல், உலக அரசியல், மனித உரிமைகள் மற்றும் சர்வதேச சட்ட வரலாற்றில் மிகுந்த சர்ச்சையையும் வேதனையையும் ஏற்படுத்திய காலமாகவும் நினைவுகூரப்படுகின்றன. பல தமிழர்களின் நினைவகத்தில், முள்ளிவாய்க்கால் என்பது ஒரு இராணுவ மோதலின் முடிவு அல்ல; அது பாதுகாப்பற்ற பொதுமக்கள் சிக்குண்ட மனிதாபிமான பேரழிவின் அடையாளமாக வாழ்கிறது.

போரின் இறுதி கட்டத்திற்கு முன்னர், வடக்கு மற்றும் கிழக்குப் பகுதிகளில் பல ஆண்டுகளாக நீடித்த மோதல்கள், இடம்பெயர்வுகள் மற்றும் இராணுவ நடவடிக்கைகள் மக்கள் வாழ்வை ஆழமாக பாதித்திருந்தன. 2006 ஆம் ஆண்டுக்குப் பின்னர் போர்நிறுத்த ஒப்பந்தம் முற்றிலும் சிதைந்தது. அதன் பின்னர், அரசுப் படைகள் வடக்கை நோக்கிய விரிவான இராணுவ நடவடிக்கையைத் தொடங்கின.

இந்தக் காலகட்டத்தில், சர்வதேச ஊடகங்கள், மனிதாபிமான அமைப்புகள் மற்றும் சுயாதீன கண்காணிப்பாளர்களின் அணுகல் கடுமையாகக் கட்டுப்படுத்தப்பட்டதாக பின்னர் விமர்சனங்கள் எழுந்தன. இதனால், போரின் இறுதி நாட்களில் நடந்த பல சம்பவங்கள் உலகிற்கு தெளிவாகப் பதிவு செய்யப்படாமல் போனதாக பல மனித உரிமை ஆய்வாளர்கள் குறிப்பிட்டுள்ளனர்.

வன்னிப் பகுதி சுருங்கிக் கொண்டிருந்தது. மக்களும் அதனுடன் சுருங்கிக் கொண்டிருந்தனர். குடும்பங்கள் தங்கள் வீடுகள், நிலங்கள், கால்நடைகள், வாழ்வாதாரங்கள் அனைத்தையும் இழந்து, ஒரு இடத்திலிருந்து இன்னொரு இடத்திற்குப் பயணித்தன. பாடசாலைகள் அகதிகள் முகாம்களாக மாறின.
ஆலயங்கள் அவசர மருத்துவ மையங்களாக மாற்றப்பட்டன. வெட்டவெளிகள் பதுங்கு குழிகளாக மாறின.

கிளிநொச்சி, விசுவமடு, புதுக்குடியிருப்பு வழியாக இறுதியில் முள்ளிவாய்க்கால் நோக்கிச் சென்ற பாதைகள், அச்சம், பட்டினி, துயரம் மற்றும் நம்பிக்கையின்மையின் நீண்ட மனித வரிசைகளால் நிரம்பின.

வன்னி முற்றுகை

மனிதாபிமான பேரழிவின் இதயம்

2008 இறுதியிலும் 2009 தொடக்கத்திலும், அரசுப் படைகள் விடுதலைப் புலிகளின் கட்டுப்பாட்டுப் பகுதிகளுக்குள் ஆழமாக முன்னேறியபோது, நூற்றுக்கணக்கான ஆயிரம் பொதுமக்கள் மிகச் சிறிய நிலப்பரப்பிற்குள் சிக்கிக்கொண்டனர்.

உணவு விநியோகம் குறைந்தது. மருந்துகள் தீர்ந்தன. மருத்துவ உபகரணங்கள் கிடைக்காத நிலை ஏற்பட்டது. மனிதாபிமான அமைப்புகள் பெரும் பேரழிவு ஏற்படக்கூடும் என எச்சரித்தன.

கிளிநொச்சி, வள்ளிபுனம், புதுக்குடியிருப்பு மற்றும் முள்ளிவாய்க்கால் பகுதிகளில் இயங்கிய மருத்துவ மையங்கள் மிகக் கடுமையான சூழ்நிலைகளில் செயல்பட்டன. மயக்க மருந்தின்றி அறுவை சிகிச்சைகள் செய்யப்பட்டதாக மருத்துவர்கள் பின்னர் சாட்சியமளித்தனர். காயமடைந்தவர்கள் தரையில் படுத்தபடி சிகிச்சை பெற்றனர்.

பல உயிர்தப்பியோரின் சாட்சியங்களின்படி, மக்கள் தஞ்சம் புகுந்திருந்த பகுதிகள் மீது கடுமையான எறிகணைத் தாக்குதல்கள் நடைபெற்றதாக கூறப்பட்டது. குறிப்பாக மருத்துவமனைகள் மற்றும் “பாதுகாப்பு வலயங்கள்” என அறிவிக்கப்பட்ட பகுதிகள் தாக்கப்பட்டதாக சர்வதேச மனித உரிமை அமைப்புகள் பின்னர் குற்றச்சாட்டுகளை முன்வைத்தன.

மக்கள் மணலில் பதுங்குகுழி தோண்டினர். குழந்தைகள் இரவெல்லாம் அழுதனர். தாய்மார்கள் தங்கள் குழந்தைகளை மார்போடு அணைத்தபடி எறிகணைச் சத்தங்களுக்குள் தஞ்சம் தேடினர்.

பாதுகாப்பு வலயங்கள்

பொதுமக்கள் உயிரிழப்புகள் குறித்த சர்வதேச சர்ச்சைகள்

போரின் இறுதி மாதங்களில் “No Fire Zones” என அறிவிக்கப்பட்ட பகுதிகள் பின்னர் மிகப்பெரிய சர்வதேச விவாதங்களின் மையமாக மாறின.

பாதுகாப்பான பகுதிகளுக்குச் செல்லுமாறு மக்களிடம் அறிவிக்கப்பட்டிருந்தாலும், அந்தப் பகுதிகளுக்குள்ளும் தாக்குதல்கள் இடம்பெற்றதாக உயிர்தப்பியவர்கள் தெரிவித்தனர். ஐக்கிய நாடுகள் சபை நிபுணர் அறிக்கைகள் மற்றும் மனித உரிமை ஆவணங்கள், மக்கள் செறிந்திருந்த பகுதிகள் தாக்கப்பட்டதாகக் குறிப்பிட்டன.

உயிர்தப்பியோரின் நினைவுகள் மிகவும் வேதனையானவை:

• பெற்றோரை இழந்த குழந்தைகள்

• காணாமல் போன குடும்ப உறுப்பினர்களைத் தேடி அலையும் மக்கள்

• உணவுக்காக நீண்ட வரிசையில் காத்திருந்த முதியவர்கள்

• மணலை கைகளால் தோண்டி பதுங்கிய குடும்பங்கள்

முள்ளிவாய்க்கால் கடற்கரைப் பகுதியில் மக்கள் மிகக் குறுகிய இடத்தில் நெருக்கப்பட்டிருந்தனர். சுத்தமான குடிநீர் இல்லை. போதிய உணவு இல்லை. மருத்துவ வசதிகள் இல்லை.

ஒரு தேங்காய் சிரட்டையில் வழங்கப்பட்ட கஞ்சிக்காக மக்கள் மணிநேரங்களாக காத்திருந்ததாக பல சாட்சியங்கள் கூறுகின்றன. அந்தக் காட்சிகள் பின்னர் முள்ளிவாய்க்காலின் மனிதாபிமானச் சின்னங்களாக மாறின.

பொறிக்குள் சிக்குண்ட வாழ்க்கை

பசி, அச்சம் மற்றும் மன உளைச்சல்

முள்ளிவாய்க்காலில் சிக்குண்டிருந்த பொதுமக்களின் வாழ்க்கை, தொடர்ச்சியான அச்சம் மற்றும் உறுதியற்ற நிலையால் நிரம்பியிருந்தது. குடும்பங்கள் மணல் மேடுகளில் தோண்டப்பட்ட பதுங்கு குழிகளுக்குள் வாழ்ந்தன. சில நேரங்களில் அவை மழையால் இடிந்து விழுந்தன; சில வேளைகளில் தாக்குதல்களால் அழிந்தன.

பசி ஒரு நாளாந்த உண்மையாக மாறியது. மருந்துகள் இல்லாததால் சிறிய காயங்கள்கூட ஆபத்தானதாக மாறின. நோய்கள் பரவின. குழந்தைகள் ஊட்டச்சத்து குறைவால் பலவீனமடைந்தனர்.

பல உயிர்தப்பியோர் பின்னர் கூறியதாவது: அந்த வாழ்க்கை என்பது “காத்திருக்கும் வாழ்க்கை” — அடுத்த தாக்குதலுக்காக, சிறு உணவுக்காக, தண்ணீருக்காக, உயிர்வாழ்வதற்காக.

இரத்தத்தின் வாசனை, புகை மூட்டம், அழுகைச் சத்தம், வெடிப்புகளின் அதிர்வு — இவை அனைத்தும் அந்த இறுதி நாட்களின் மனஅழுத்தமான நினைவுகளாக மாறின.

முள்ளிவாய்க்காலின் மருத்துவப் போராளிகள்

அழிவின் மத்தியில் உயிரைக் காத்தவர்கள்

மருத்துவர்கள், மருத்துவ போராளிகள், தாதியர்கள் மற்றும் தன்னார்வலர்கள் அந்த இறுதி நாட்களில் மேற்கொண்ட பணிகள் இன்று பல தமிழர்களால் மனிதாபிமான அர்ப்பணிப்பின் அடையாளமாக நினைவுகூரப்படுகின்றன.

குறைந்த மருத்துவ வசதிகளுடன் அவர்கள் உயிர்களை காப்பாற்ற முயன்றனர். பதுங்குகுழிகளுக்குள் அறுவை சிகிச்சைகள் செய்யப்பட்டதாக சாட்சியங்கள் கூறுகின்றன. கைவிளக்குகளின் வெளிச்சத்தில் காயங்கள் தைக்கப்பட்டன.

பெண்களின் சேலைகள் கட்டுப்பட்டிகளாக பயன்படுத்தப்பட்டன. மரத்தடிகள் தற்காலிகத் தூக்குக்கட்டில்களாக மாற்றப்பட்டன. மருத்துவப் பொருட்கள் இல்லாத சூழலிலும் பலர் தங்களின் கடமையை விட்டுவிடவில்லை.

சில மருத்துவப் பணியாளர்களும் தாக்குதல்களில் உயிரிழந்ததாக பின்னர் அறிக்கைகள் வெளியாகின.

உப்புக் கஞ்சியின் வரிசை

உயிர்வாழ்வின் அமைதியான சின்னம்

முள்ளிவாய்க்கால் நினைவுகளில் மிகவும் ஆழமாகப் பதிந்த காட்சிகளில் ஒன்று, கஞ்சிக்காக நீண்ட வரிசைகளில் காத்திருந்த மக்களின் காட்சி.

முதியவர்கள், தாய்மார்கள், குழந்தைகள் — பலர் கைகளில் தேங்காய் சிரட்டைகள், பழைய டப்பாக்கள் அல்லது உடைந்த பாத்திரங்களுடன் நின்றனர். அந்தக் கஞ்சி வெறும் உணவாக இல்லை; அது உயிர் தொடர வேண்டும் என்ற மனித விருப்பத்தின் சின்னமாக இருந்தது.

தீபா போன்ற சிறுமிகள், தங்களின் குடும்பத்திற்காக ஒரு சிறு உணவைப் பெற்றுத் தரும் நம்பிக்கையுடன் அந்த வரிசைகளில் நின்றதாக உயிர்தப்பியோர் நினைவுகூருகின்றனர்.

இன்று “முள்ளிவாய்க்கால் கஞ்சி” என்பது ஒரு உணவின் நினைவாக அல்ல; துன்பத்தின் மத்தியில் கூட பகிர்ந்து வாழ்ந்த மனித ஒற்றுமையின் குறியீடாக நினைவுகூரப்படுகிறது.

முள்ளிவாய்க்கால் — இறுதி நாட்கள்

நந்திக்கடலின் அமைதியற்ற முடிவு

2009 மே மாதம். போரின் இறுதி நாட்கள்.

முள்ளிவாய்க்காலும் நந்திக்கடலும் மரண அச்சத்தால் சூழப்பட்டிருந்தன. வெடிப்புச் சத்தங்கள், அழுகை, புகை, எரிந்த உடல்களின் வாசனை — இவை அனைத்தும் அந்த இறுதி தருணங்களின் நினைவுகளாக உயிர்தப்பியோரின் மனதில் பதிந்தன.

2009 மே 18 அன்று இலங்கை அரசு தனது இராணுவ வெற்றியை அறிவித்தது. விடுதலைப் புலிகளின் தலைவர் வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரனின் மரணம், ஆயுதப் போராட்டத்தின் முடிவாக அறிவிக்கப்பட்டது.

ஆனால் பல தமிழர்களுக்காக, முள்ளிவாய்க்கால் என்பது ஒரு போரின் முடிவை விடவும், நீதிக்கான நீண்ட தேடலின் தொடக்கமாகவே மாறியது.

நினைவு, நீதி மற்றும் எதிர்காலம்

மறக்கப்படாத கேள்விகள்

2009 நிகழ்வுகள் இன்று வரை சர்வதேச அரசியல் மற்றும் சட்ட தளங்களில் விவாதிக்கப்படுகின்றன. சில தமிழ் அமைப்புகள் மற்றும் சட்ட நிபுணர்கள், முள்ளிவாய்க்காலில் நடந்தவற்றை “இனப்படுகொலை” என விவரிக்கின்றனர். இலங்கை அரசு இதை மறுத்து வருகிறது.

ஐக்கிய நாடுகள் சபை மற்றும் மனித உரிமை அமைப்புகள் வெளியிட்ட அறிக்கைகள் பின்வரும் குற்றச்சாட்டுகளை ஆவணப்படுத்தியுள்ளன:

• பொதுமக்கள் பகுதிகளில் கண்மூடித்தனமான தாக்குதல்கள்

• மருத்துவமனைகள் மீதான தாக்குதல்கள்

• மனிதாபிமான உதவிகளில் கட்டுப்பாடுகள்

• காணாமல் ஆக்கப்பட்டோர் குறித்த குற்றச்சாட்டுகள்

சுயாதீன சர்வதேச விசாரணைக்கான கோரிக்கைகள் தொடர்ந்து முன்வைக்கப்படுகின்றன.

ஒரு தலைமுறையின் சவால்

மொழி, நினைவு மற்றும் அடையாளம்

இன்று தமிழ் சமூகத்தின் முன்னிலையில் நிற்கும் மிகப் பெரிய கேள்விகளில் ஒன்று — வரலாற்றை எவ்வாறு நினைவில் வைத்திருக்க வேண்டும் என்பதாகும்.

பலர், புதிய தலைமுறை தமது மொழி, வரலாறு மற்றும் பண்பாட்டு அடையாளங்களிலிருந்து மெதுவாக விலகிக்கொண்டிருக்கிறது எனக் கவலை தெரிவிக்கின்றனர். மொழியை மறப்பது என்பது வரலாற்றை மறப்பதாகும் என பல எழுத்தாளர்கள் வலியுறுத்துகின்றனர்.

முள்ளிவாய்க்கால் நினைவு பலருக்கு வெறும் கடந்தகால துயரமல்ல; அது அடையாளம், உரிமை, சமத்துவம் மற்றும் அரசியல் எதிர்காலம் குறித்த விவாதங்களின் தொடர்ச்சியாக உள்ளது.

முடிவுரை

மறைய மறுக்கும் நினைவுகள்

முள்ளிவாய்க்கால் இன்று பல தமிழர்களுக்கு ஒரு வரலாற்றுச் சம்பவம் மட்டும் அல்ல. அது இழந்த குடும்பங்களின் நினைவு. காணாமல் போனவர்களின் கேள்வி. மருத்துவமின்றி உயிர்களை காப்பாற்ற முயன்றோரின் தியாகம். இடம்பெயர்ந்த மக்களின் வேதனை.

ஒவ்வொரு ஆண்டும் உலகம் முழுவதும் வாழும் தமிழர்கள் முள்ளிவாய்க்காலை நினைவுகூருகின்றனர். அவர்களுக்கு அது வெறும் துக்க நாள் அல்ல; வரலாறு மறக்கப்படக்கூடாது என்பதற்கான உறுதிமொழியாகும்.

நிலையான சமாதானமும் நல்லிணக்கமும் உருவாக வேண்டுமெனில், அந்தக் காலகட்டத்தின் உண்மைகள் திறந்த மனதுடன் ஆய்வு செய்யப்பட வேண்டும். நீதிக்கான தேடலும் நினைவுகளைப் பாதுகாப்பதும் இன்னும் தொடர்கின்றன.