முள்ளிவாய்க்கால் தமிழின அழிப்பின் இரத்தக் கறை

விடுதலைக்கான நெருப்பு இன்னும் அணையவில்லை

குழந்தைகள் அழுத நிலம்

முள்ளிவாய்க்கால்
ஒரு சாதாரண போர்க்களம் அல்ல.
அது சிதைந்த கனவுகளின் கல்லறை.

தாய்மார்கள்
உயிரற்ற தங்கள் குழந்தைகளை
மார்போடு அணைத்தபடி
புகைமூட்டத்திலும்
குண்டு மழையிலும் நடந்தார்கள்.

வானம் கருகியது.
மண் இரத்தத்தில் நனைந்தது.
கடலும் கூட
அந்த அழுகையை தாங்க முடியவில்லை.

“பாதுகாப்பு வலயம்” என்ற பெயரில் மரண நிலம்

மருத்துவமனைகள் தாக்கப்பட்டன.
கோவில்கள் இடிந்தன.
பள்ளிகள் மரணத்தின் தஞ்சமாயின.

“பாதுகாப்பு பகுதி” என்று கூறப்பட்ட இடம்
மக்கள் புதைக்கப்பட்ட
இரத்தப் பள்ளமாக மாறியது.

பசி, பயம், கண்ணீர் —
அதற்கிடையில் உயிர் தப்பிக்க
“முள்ளிவாய்க்கால் கஞ்சி” மட்டுமே இருந்தது.

அது உணவு அல்ல.
ஒரு இனத்தின் உயிர்ப்போராட்டம்.

உலகத்தின் அமைதி

உலகம் அனைத்தையும் பார்த்தது.
ஆனால் உலகம் பேசவில்லை.

அரசியல் உண்மையை புதைத்தது.
மனித உரிமைகள்
வெறும் வார்த்தைகளாக மாறின.

தமிழர் இரத்தம் மணலில் கலந்தபோது
நீதியின் கதவுகள் மூடப்பட்டன.

அமைதி கூட
எங்களை கொன்ற ஆயுதமாக மாறியது.

முள்ளிவாய்க்காலின் தாய்மார்கள்

இன்றும் தமிழ் தாய்மார்கள்
தங்கள் காணாமல் போன பிள்ளைகளின்
புகைப்படங்களை மார்போடு அணைத்திருக்கின்றனர்.

அவர்களின் கண்ணீர்
நினைவாக மாறியது.
அவர்களின் துயரம்
எதிர்ப்பாக மாறியது.

அவர்கள் இரக்கம் கேட்கவில்லை.
உண்மையை கேட்கிறார்கள்.
நீதியை கேட்கிறார்கள்.

அணையாத விடுதலை நெருப்பு

முள்ளிவாய்க்கால்
ஒரு முடிவு அல்ல.

அது இன்னும்
ஒவ்வொரு தமிழ் இதயத்திலும்
எரிந்து கொண்டிருக்கும் நெருப்பு.

ஒவ்வொரு நினைவும்
ஒரு எதிர்ப்பு.

ஒவ்வொரு மெழுகுவர்த்தியும்
ஒரு உறுதி.

சாம்பலிலிருந்து எழும்
தமிழ்த் தேசிய உணர்வு
இன்னும் உயிருடன் இருக்கிறது.

முள்ளிவாய்க்கால் உயிருடன் இருக்கிறது

ஒவ்வொரு தமிழ் இதயத்திலும்