தமிழீழத் தேசிய விடுதலையின் வீர வரலாற்றுப் புறநானூறு
பெருங்கடலின் கரும்புரளும் இரவுகளில்
படகில்லாமல் கனவுகளை ஏந்திச் சென்றது ஒரு இனம்.
வரலாறு மறைத்த குரல்களை
விடியற்காலத் துப்பாக்கிச் சத்தமாக மாற்றியது
எங்கள் மண்ணின் மகன்கள்.
யாழின் மண்வாசனையிலும்
முல்லைத்தீவின் காற்றினிலும்
வன்னியின் பசுமை வயல்களிலும்
மட்டக்களப்பின் கிராமங்களிலும்
இன்னும் ஒலிக்கிறது—
“தமிழீழம்” எனும் நெருப்புச் சொல்.
அந்த நெருப்பின் நடுவே
கம்பீரமான கண்களுடன் நின்றார்
வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரன் —
ஒரு மனிதன் மட்டுமல்ல,
மண்டியிட மறுத்த ஒரு காலத்தின் உருவம்.
அவரின் கட்டளைகள்
வெறும் இராணுவ மொழிகள் அல்ல;
சிதறிக் கிடந்த ஒரு இனத்தின்
உயிர் துடிப்புகள்.
பெருங் களத்தின் நடுவே
தளபதிகள் பாய்ந்தனர்—
கரும்பேங்கைகள் போல.
கந்தகத்தின் கனல் வாசத்திற்குள்
கருவிழிகளை மூடாத காவலர்களாய்.
இரவு தூங்கும்போது கூட
அவர்களின் விழிகள் விழித்திருந்தன;
ஊர் எரியாதிருக்க,
மக்கள் அழியாதிருக்க,
மொழி மண்ணோடு புதையாதிருக்க.
மரணத்தை
காலால் எட்டி உதைத்த
அந்த வீரர்களின் பாதச்சுவடுகள்
இன்று கூட
மண்ணில் அழியாமல் இருக்கின்றன.
நஞ்சினை கழுத்தில் அணிந்தபடியே
நாளைய தலைமுறையின் உயிரை காத்தவர்கள் அவர்கள்.
தங்கள் வாழ்க்கையை விட
தமிழர் கண்ணியத்தை மேலெழுப்பியவர்கள்.
முள்ளிவாய்க்காலின் கரும்புகை
இன்னும் வானத்தில் கரைந்துவிடவில்லை.
கடலலை ஒவ்வொன்றிலும்
ஒரு குழந்தையின் அழுகையும்,
ஒரு தாயின் மௌனமும்,
ஒரு போராளியின் கடைசி மூச்சும் இருக்கிறது.
ஆனால்—
வரலாறு எரிக்கப்படவில்லை.
சாம்பலாக்க நினைத்த நினைவுகள்
இன்று பாடல்களாக திரும்பி வருகின்றன.
தடைசெய்யப்பட்ட கொடிகள்
இதயங்களில் இன்னும் பறக்கின்றன.
உலக அரசியலின் மேசைகளில்
நாடுகள் சதுரங்கம் விளையாடியபோதும்,
ஒரு சிறிய இனத்தின் இரத்தம்
வரலாற்றின் விளிம்பில் வழிந்தது.
அரசியல் உடன்படிக்கைகள் மாறின;
ஆட்சிகள் மாறின;
உலக சக்திகள் தங்கள் முகமூடிகளை மாற்றின.
ஆனால்
தமிழர் நினைவில் மாறாத ஒன்று—
தியாகத்தின் சிவப்பு.
இன்று கூட
புலம்பெயர் நகரங்களின் குளிர் தெருக்களில்
தமிழீழம் பற்றி பேசும் கண்களில்
ஒரு அணையாத தீ இருக்கிறது.
லண்டனின் மழையிலும்,
டொராண்டோவின் பனியிலும்,
சிட்னியின் கடற்கரையிலும்,
பாரிஸின் இரவுகளிலும்—
ஒரே தேடல்:
“ஒரு இனத்தின் மரியாதை மீண்டும் எழுமா?”
காலம் பலரின் பெயர்களை அழித்தாலும்
தியாகத்தின் பெயர்களை அழிக்க முடியாது.
ஏனெனில்
உண்மையுடனும் நேர்மையுடனும்
கடைசி மூச்சுவரை களமாடிய
அந்த வீரர்கள்
ஒரு இயக்கத்தின் உறுப்பினர்கள் மட்டுமல்ல—
தமிழினத்தின் நீண்ட வரலாற்றில்
இரத்தத்தால் எழுதப்பட்ட அத்தியாயங்கள்.
புலிகள் வீழ்ந்ததாக
எதிரிகள் கூறிய நாளிலும் கூட
அவர்கள் விதைத்த நினைவு
ஆயிரம் வேங்கைகளாய் முளைத்தது.
காலப் பள்ளங்களில் புதையாது
காலச்சுவட்டில் நீள்கிறது
அந்த வீர வரலாறு.
கண்ணியமுள்ள தமிழர் உயிர் உள்ளவரை
அந்த பெயர்கள் மறையாது.
அந்த தியாகம் அழியாது.
அந்த கனவு அணையாது.
ஏனெனில்—
தமிழீழத்தின் போர்க் காற்றில்
ஒருமுறை பறந்த வேங்கை கூட்டம்
இன்னும்
வரலாற்றின் வானத்தில் சுற்றிக்கொண்டே இருக்கிறது.
ஈழத்து நிலவன்
தமிழ்த் தேசிய வரலாற்றாசிரியர் | உலக அரசியல், பொருளாதாரம், உளவுத்துறை மற்றும் இராணுவ விவகார ஆய்வாளர்