ஒரு இனத்தின் சாம்பலிலிருந்து எழும் சாட்சிக் கவிதை
முள்ளிவாய்க்கால்…
அது ஒரு கிராமத்தின் பெயரல்ல —
ஒரு இனத்தின் கண்ணீரால் எழுதப்பட்ட
இரத்த வரலாற்றின் கடைசி அத்தியாயம்.
2009 மே மாதத்தின்
அந்த நீண்ட இரவுகளில்,
வானமே கருகியது.
கடலே சிவந்தது.
மண் முழுவதும்
தமிழர் எலும்புகளின் அமைதியால் நிரம்பியது.
அங்கே குழந்தைகள்
பொம்மைகளை அல்ல,
தாயின் சிதைந்த உடலைத் தழுவிக் கொண்டிருந்தனர்.
அங்கே தாய்மார்கள்
தாலாட்டுப் பாடவில்லை —
பீரங்கியின் ஒலிக்குள்
குழந்தையின் கடைசி மூச்சைக் கேட்டனர்.
அங்கே முதியவர்கள்
இறப்பை அஞ்சவில்லை —
❝இந்த மண் மட்டும் வாழட்டும்❞
என்று மண்ணை முத்தமிட்டபடி விழுந்தனர்.
முள்ளிவாய்க்கால்…
உலக நாடுகள் பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது
ஒரு இனத்தின் இரத்தம்
தண்டனை இன்றிக் கொட்டப்பட்டது.
பாதுகாப்பு வளயம் என்று அறிவித்த நிலத்தில்
பசி விழுந்தது.
படுகுண்டுகள் பொழிந்தது.
மருத்துவமனைகள் எரிந்தது.
சிவப்பு சிலுவையின் குரலும்
போர்விமான சத்தத்தில் புதைக்கப்பட்டது.
146,679 உயிர்கள் —
எண்ணிக்கையல்ல அது.
ஒவ்வொரு எண்ணும்
ஒரு தாய்.
ஒரு குழந்தை.
ஒரு காதல்.
ஒரு கனவு.
ஒரு தமிழின் மூச்சு.
அந்த இறுதிக்கட்ட நாட்களில்
நந்திக்கடல் கரையில்
மரணமே மனித வடிவம் எடுத்திருந்தது.
மரங்களுக்குக் கூட
இலைகள் நடுங்கின.
காகங்களுக்குக் கூட
சடலங்களைத் தின்ன முடியவில்லை.
மண்ணின் மீது படுத்திருந்த
அந்த சிதைந்த உடல்கள்
இன்னும் இரவுகளில் கேட்கின்றன —
❝எங்களை மறந்துவிடாதீர்கள்…❞
மாவீரர்கள் விழுந்தார்கள்.
ஆனால் மண்டியிடவில்லை.
இறுதி மூச்சிலும்
❝தமிழீழம்❞ என்ற சொல்லை
உதடுகளில் தாங்கியபடி
மரணத்தை நேராகப் பார்த்தார்கள்.
அவர்களின் இரத்தம்
தோல்வியின் மை அல்ல —
எதிர்கால விடுதலையின் விதை.
இன்று மே 18.
சிலருக்கு அது ஒரு தேதி.
ஆனால் தமிழருக்கு —
அது ஒரு திறந்த கல்லறை.
ஒரு உயிரோசை.
ஒரு மௌன அலறல்.
முள்ளிவாய்க்கால் முடிவல்ல.
அது தமிழின விடுதலையின்
பெரும் நெருப்பு.
சாம்பலின் கீழ் இன்னும்
எரிந்து கொண்டிருக்கும்
ஒரு தேசத்தின் இதயம்.
எங்கள் சந்ததிகள்
ஒருநாளும் மறக்காது —
எப்படி குழந்தைகள் கொல்லப்பட்டார்கள்.
எப்படி மருத்துவமனைகள் குண்டு வீசப்பட்டன.
எப்படி உலகம் அமைதியாக இருந்தது.
எப்படி ஒரு இனத்தின் குரல்
மண்ணுக்குள் புதைக்கப்பட்டது.
ஆனால் —
மண்ணுக்குள் புதைக்கப்பட்ட விதை
மீண்டும் முளைப்பதைப் போல,
தமிழின் வரலாறும்
மீண்டும் எழும்.
முள்ளிவாய்க்காலில் உயிர் நீத்த
அனைத்து பொதுமக்களுக்கும்
மாவீரர்களுக்கும்
எங்கள் தலைவணங்கிய வீரவணக்கம்.
உங்கள் இரத்தம்
வரலாற்றின் கருப்பு பக்கமல்ல —
தமிழர் இனத்தின்
அழியாத சிவப்பு கையொப்பம்.
❝முள்ளிவாய்க்கால் எரிந்த நாள் முடிவல்ல…
தமிழர் நினைவு உயிருடன் இருக்கும் வரை
அந்த நெருப்பு அணையாது.❞
ஈழத்து நிலவன்
தமிழ்த் தேசிய வரலாற்றாய்வாளர் | உலக அரசியல், பொருளாதாரம், உளவுத்துறை மற்றும் இராணுவ ஆய்வாளர்