“தன்வலியை விட பிறரின் வலியை உணர்ந்தவன்…
டாங்கியை ஆயுதமாக மட்டும் அல்ல, மக்களின் உயிர் காவலனாக நேசித்தவன்…”
முன்னுரை — ஒரு சாதாரண இளைஞனின் அசாதாரண மாற்றம்
தமிழீழ விடுதலைப் போராட்ட வரலாற்றில் பல்வேறு படையணிகள் தங்கள் தனித்துவத்தால் நினைவுகூரப்படுகின்றன. அவற்றில் மிக முக்கியமானதும் தொழில்நுட்ப திறன், துணிவு, தியாகம் ஆகியவற்றின் சங்கமமாக விளங்கியதும் கவசஅணி. அந்தக் கவசஅணியின் இதயத் துடிப்பாக வாழ்ந்து, டாங்கிகளுக்கும் உயிர் கொடுத்த வீரர்களில் தனித்துவமாக விளங்கியவர் தான் லெப். கேணல் சிந்து.
அரியாலை மண்ணில் பிறந்த ஒரு சாதாரண இளைஞன், பின்னர் தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டத்தின் மிகவும் நம்பிக்கைக்குரிய கவசஅணி போராளிகளில் ஒருவராக உருவெடுத்தார். அவரது வாழ்க்கை வெறும் போராளி வாழ்க்கை அல்ல; அது ஒரு குடும்பப் பொறுப்பாளனின் கதை, ஒரு சமூக செயற்பாட்டாளனின் கதை, ஒரு கலைஞனின் கதை, ஒரு இயந்திர அறிவாளியின் கதை, இறுதியில் ஒரு தேசிய வீரனின் கதை.
குழந்தைப் பருவம் — அரியாலையின் அன்புக் குழந்தை
1975 ஆம் ஆண்டு ஜூன் 29 ஆம் நாள், யாழ்ப்பாணம் அரியாலை ஆனந்தன் வடலி வீதியில் மயில்வாகனம் – திலகவதி தம்பதிகளின் ஆறாவது புதல்வனாக தயாளன் பிறந்தார். பின்னர் தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டத்தில் “சிந்து” என்ற பெயரால் அறியப்பட்டார்.
அரியாலை ஸ்ரீபார்வதி வித்தியாசாலையில் ஆரம்பக் கல்வி கற்ற அவர், சிறுவயதிலிருந்தே புத்திசாலித்தனமும் உடல் திறமையும் இணைந்த இளைஞனாக விளங்கினார். விளையாட்டிலும் கலைத்துறையிலும் சமமான ஆர்வம் கொண்டிருந்தார்.
தாச்சி, கரப்பந்தாட்டம் போன்ற விளையாட்டுகளில் அவர் காட்டிய திறமை, ஊர் இளைஞர்களிடையே அவரை பிரபலமாக்கியது. “தயா தாச்சி மறித்தால் யாராலும் கோடு தாண்ட முடியாது” என்ற வார்த்தை அப்பகுதியில் பரவலாகப் பேசப்பட்டது.
ஆனால் அவரது திறமை விளையாட்டில் மட்டுமல்ல. சமூக மற்றும் கலைப் பணிகளிலும் அவர் தீவிர ஈடுபாட்டுடன் இருந்தார். ஊர் சிறார்களின் கல்வி முன்னேற்றத்திற்காக நடத்தப்பட்ட கலையகங்களில் கலந்து கொண்டு நாடகங்கள், நகைச்சுவை நிகழ்ச்சிகள், வரலாற்று நாடகங்கள் போன்றவற்றில் பங்கேற்றார்.
குடும்பச் சுமையை சுமந்த சிறுவன்
சிந்துவின் வாழ்க்கையின் மிக உணர்ச்சிகரமான பகுதி, சிறுவயதிலேயே குடும்பப் பொறுப்பை ஏற்றுக் கொண்ட தருணம்.
குடும்பத்தின் பொருளாதார நிலை காரணமாக பள்ளி செல்லும் வயதிலேயே வேலைக்குச் செல்ல வேண்டிய சூழல் உருவானது. அதிகாலையில் பத்திரிகை விநியோகம் செய்தும் கடைகளில் உதவி செய்தும் சிறிய வருமானம் ஈட்டினார்.
அந்தச் சிறிய வருமானத்தில் கூட தாய்க்கு பொன்னகை வாங்கித் தர வேண்டும் என்ற ஆசையுடன் சேமித்தது, அவரது குடும்ப அன்பின் அளவை வெளிப்படுத்துகிறது.
பின்னர் தன் கல்வியைத் தியாகம் செய்து, சகோதரர்களின் கல்விக்காகவும் பெற்றோரின் வாழ்க்கைக்காகவும் முழுமையாக உழைத்தார். இவ்வகை மனநிலையே பின்னர் அவரை மக்களின் வலியை உணரும் போராளியாக மாற்றியது.
இனஅழிப்பு யுத்தமும் போராட்டப் பாதையும்
1995 ஆம் ஆண்டு யாழ்ப்பாணத்தை கைப்பற்றும் நோக்கில் சிங்கள இராணுவம் நடத்திய பாரிய இராணுவ நடவடிக்கைகள் வடதமிழகத்தின் வாழ்வை சிதைத்தன.
மக்கள் இடம்பெயர்ந்தனர். பலர் கொல்லப்பட்டனர். அகதிகள் அரியாலை உள்ளிட்ட பகுதிகளில் தஞ்சம் அடைந்தனர்.
இந்தக் காட்சிகள் சிந்துவின் மனதை ஆழமாக உலுக்கியன. இரவு பகலாக அகதிகளுக்கு உணவு வழங்குதல், தேவையான உதவிகளைச் செய்தல் போன்ற பணிகளில் ஈடுபட்டார்.
ஆனால் யாழ் சென்.பீட்டர்ஸ் தேவாலயத்தின் மீது நடத்தப்பட்ட விமானத் தாக்குதல், அவரை முற்றிலும் மாற்றிய தருணமாக அமைந்தது. அப்பாவி தமிழர்கள் சிதறிக் கொல்லப்பட்ட காட்சி, அவருக்குள் எரிந்த கோபத்தை ஆயுதப் போராட்ட முடிவாக மாற்றியது.
1995 ஆகஸ்ட் 8 அன்று அவர் தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டத்தில் முழுமையாக இணைந்தார்.
பயிற்சியும் போர்வீரனாக மாற்றமும்
மணலாற்றுப் பகுதியில் இயங்கிய ஜீவன் பயிற்சி முகாமில் “கெனடி 01” பயிற்சிப்பாசறையில் அவர் பயிற்சி பெற்றார்.
பயிற்சிக் காலத்திலேயே ஒழுக்கம், விளையாட்டு திறன், கலை ஆர்வம், ஆயுத கையாளும் திறன் ஆகியவற்றால் அவர் தனித்துவமானவராகக் கருதப்பட்டார்.
அந்தக் காலத்தில் நடைபெற்ற “சூரியக்கதிர்” இராணுவ நடவடிக்கைக்கு எதிரான போரில் அவர் முதன்முறையாக களமிறங்கினார்.
யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகப் பகுதியை பாதுகாக்கும் சமரில், முதிர்ந்த போர்வீரனைப் போல் போராடிய அவரது திறமை, தளபதிகளை ஆச்சரியப்படுத்தியது.
120MM எறிகணை அணியிலிருந்து கவச அணிவரை
பின்னர் அவர் 120MM (5 இஞ்ச்) எறிகணை அணிக்குத் தேர்வு செய்யப்பட்டார். “ஓயாத அலைகள் 01” நடவடிக்கையில் அவரது செயல்திறன் மிகுந்த பாராட்டைப் பெற்றது.
அதன் பின்னர் அவர் தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டத்தின் மிகவும் தொழில்நுட்பம் சார்ந்த படைப்பிரிவான கவச அணிக்குள் உள்வாங்கப்பட்டார்.
23MM கனோன் பொருத்தப்பட்ட பவள் கவச வாகனத்திற்கு சாரதியாக நியமிக்கப்பட்டது அவரது வாழ்க்கையின் திருப்புமுனையாக அமைந்தது.
அவர் வெறும் ஓட்டுநர் அல்ல. போர்க்களத்தின் தன்மையை கணக்கிட்டு ஆயுதச் சூட்டாளருக்கு ஏற்றவாறு வாகனத்தை நகர்த்தும் திறமையான கவசப் போர்வீரர்.
டாங்கியுடன் உயிர் ஒன்றான வீரன்
பூநகரி நடவடிக்கையில் கைப்பற்றப்பட்ட T-55 டாங்கியின் சாரதியாக நியமிக்கப்பட்டபின், சிந்து கவச அணியின் முக்கிய அங்கமாக உயர்ந்தார்.
டாங்கியின் இயந்திர அமைப்பு, தாக்குதல் அமைப்பு, பாதுகாப்பு அமைப்பு என அனைத்தையும் கற்றுத் தேர்ந்தார்.
அவரது நண்பர்கள் கூறுவதுபோல், அவர் டாங்கியை ஒரு ஆயுதமாக மட்டும் பார்க்கவில்லை; அது உயிருள்ள தோழன் போலிருந்தது.
டாங்கிக்கு “பிள்ளையார்” என்று பெயரிட்டிருந்தனர். ஒவ்வொரு காலையும் எழுந்தவுடன் முதலில் டாங்கியைப் பார்ப்பதே அவரது வழக்கம்.
போர்க்களத்தின் இரும்பு இதயம்
“ஓயாத அலைகள் 02, 03, 04” போன்ற முக்கிய நடவடிக்கைகளில் அவர் பங்கேற்றார்.
பரந்தன் இரசாயனத் தொழிற்சாலையில் நடந்த தாக்குதலின் போது டாங்கி சதுப்புநிலத்தில் சிக்கியபோது, பல மணிநேரம் உயிரை பணயம் வைத்து அதை மீட்டவர் சிந்து.
“இந்த டாங்கிக்கு ஏதாவது நடக்க வேண்டுமென்றால் அது என் உயிர்க்குப் பிறகுதான்” என்ற அவரது வார்த்தைகள், கவச அணியினரிடையே இன்னும் நினைவுகூரப்படுகின்றன.
தொழில்நுட்ப அறிவும் தலைமைத்துவமும்
சிந்துவின் சிறப்பம்சம் அவரது போர்திறன் மட்டும் அல்ல. அவர் ஒரு இயந்திர அறிவாளி.
சேதமடைந்த கவசவாகனங்களைப் பழுது பார்த்தல், புதிய ஆயுதங்களை பொருத்துதல், தாக்குதலுக்கான வாகன மாற்றங்கள் செய்தல் போன்ற பணிகளில் அவர் மிகுந்த திறமை காட்டினார்.
அவர் பல இளம் போராளிகளுக்கு டாங்கி இயக்கம், பழுது நீக்கம், கவச ஆயுத கையாளுதல் போன்றவற்றிலும் பயிற்சி வழங்கினார்.
இறுதிக்கட்ட யுத்தமும் பேரிழப்பும்
2008–2009 காலகட்டத்தில் தமிழீழப் பகுதிகள் கடுமையான முற்றுகைக்குள் சிக்கின.
புதுக்குடியிருப்பு முதல் முள்ளிவாய்க்கால் வரை தொடர்ந்து இடம்பெற்ற விமானத் தாக்குதல்கள், எறிகணைத் தாக்குதல்கள், இரசாயன ஆயுதப் பயன்பாடுகள் என மக்கள் பேரழிவைச் சந்தித்தனர்.
இந்த சூழலிலும் சிந்து தனது கவசவாகனங்களை பாதுகாக்கவும் மக்களை காப்பாற்றவும் இரவு பகலாக உழைத்தார்.
அவரது டாங்கி தாக்குதலில் சேதமடைந்து சதுப்புநிலத்தில் புதைந்தபோது, அதை அழிக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. அதை அறிந்த அவர் குழந்தைபோல் அழுததாக அவரது தோழர்கள் நினைவுகூருகின்றனர்.
முள்ளிவாய்க்காலில் விதையாகிய கவசப் புலி
இறுதிக்கட்டப் போரின் போது தனது குடும்பத்தினரையும் அவர் இழந்தார். இருந்தபோதும் அவர் போரையும் மக்களையும் விட்டு விலகவில்லை.
2009 மே 11 அன்று எதிரியின் எறிகணைத் தாக்குதலில் லெப். கேணல் சிந்து வீரச்சாவைத் தழுவினார்.
ஒரு ஆண் குழந்தைக்கும் பெண் குழந்தைக்கும் தந்தையான அவர், தனது இளைய குழந்தையுடன் நீண்ட நாட்கள் வாழ முடியவில்லை.
ஆனால் அவர் விட்டுச் சென்ற நினைவு, ஒரு போர்வீரனின் நினைவாக மட்டும் அல்ல — மக்களின் வலியை தன் உயிரைவிட மேலாகக் கண்ட மனிதனின் நினைவாக வாழ்கிறது.
முடிவுரை — கவசத்துக்குள் இருந்த மனித இதயம்
லெப். கேணல் சிந்துவின் வாழ்க்கை, தமிழீழ விடுதலைப் போராட்டத்தின் இன்னொரு வீர வரலாறு மட்டுமல்ல.
அது ஒரு சமூக உணர்வுள்ள இளைஞன் எவ்வாறு ஒரு தேசியப் போராளியாக உருவெடுக்கிறான் என்பதற்கான சான்று.
அவர் டாங்கிகளை ஓட்டினார். ஆனால் உண்மையில் அவர் தாங்கியது ஒரு மக்களின் நம்பிக்கையை.
அவர் கவச வாகனங்களை பாதுகாத்தார். ஆனால் உண்மையில் பாதுகாக்க நினைத்தது தமிழர் உயிரையும் மரியாதையையும்.
அவர் போன்ற ஆயிரக்கணக்கான மாவீரர்களின் நினைவுகள் தான் வரலாற்றை உயிருடன் வைத்திருக்கின்றன.
எழுதியவர்: ஈழத்து நிலவன்
தமிழ்த் தேசிய வரலாற்றாசிரியர் | உலக அரசியல், பொருளாதாரம், உளவுத்துறை மற்றும் இராணுவ விவகார ஆய்வாளர்
11/05/2026
