இரத்தம் பேசும் இறுதி நிலம்
முள்ளிவாய்க்கால் —
அது ஒரு கிராமத்தின் பெயரல்ல,
மனித இனத்தின் மனச்சாட்சியில்
எரிந்து கொண்டிருக்கும்
ஒரு இரத்தச் சாட்சியம்.
அங்கே
மரங்கள் கூட நிழல் தர அஞ்சின;
வானம் கூட புகை மூட்டத்தால்
கருப்புக் கவசம் போர்த்தியது;
கடலும் சிவந்தது —
ஈழத் தமிழரின் ரத்தம்
அலைகளாய் அதில் கலந்ததால்.
சிங்கள பேரினவாத அரசின்
இரும்புக் கைகளில்
மனிதாபிமானம் தூக்கிலிடப்பட்டது;
படுகொலைகள் மட்டும்
தேசியக் கொள்கையாய் மாறின.
பாதுகாப்பு வலயம் என்ற பெயரில்
மரண வலயம் கட்டப்பட்டது;
உயிர் காக்க ஓடிய மக்களின் மேல்
வானத்திலிருந்து நெருப்பு பொழிந்தது.
அம்மாவின் மார்பில் குழந்தை இறந்தது;
குழந்தையின் கண்முன் தந்தை சிதறினான்;
மண்வாசனை வீசிய நிலம்
மனித சதையின் வாசனையால்
மூச்சுத்திணறியது.
கொத்து கொத்தாக விழுந்தார்கள் தமிழர்கள் —
ஒரு இனத்தின் எதிர்காலம்
ஒரே கணத்தில் மண்ணாகியது.
உயிர் தப்ப ஓடிய கால்கள்
சடலங்களை மிதித்தபடி நகர்ந்தன.
அழுகையால் குரல் கிழிந்த தாய்மார்கள்,
❝என் பிள்ளையை பார்த்தீர்களா?❞ என்று
மரணத்தின் நடுவே அலறினார்கள்;
ஆனால் பதில் சொல்வதற்குள்
அவர்களும் சிதறிப்போனார்கள்.
இடப்பெயர்வு —
அது வெறும் நகர்வல்ல;
ஒரு மக்களின் நினைவுகளையே
வேரோடு பிடுங்கிய பேரழிவு.
தாலாட்டுப் பாடல்கள் கேட்ட வீடுகள்
சாம்பலானது;
கோயில் மணி ஒலித்த தெருக்கள்
பீரங்கி சத்தத்தில் புதைந்தது.
கையில் ஒரு துணிப்பை,
மார்பில் ஒரு குழந்தை,
இதயத்தில் ஆயிரம் பயங்கள் —
அதுவே
முள்ளிவாய்க்காலின் அகதி வாழ்க்கை.
ஆனால் —
அந்த இரத்த நதிக்குள் கூட
மண்டியிட மறுத்தவர்கள் இருந்தார்கள்.
கடைசி மூச்சு வரை
போராடி நின்றார்கள் போராளிகள்;
உடல்கள் சிதறினாலும்
உறுதி சிதையவில்லை.
மரணத்தை பார்த்து சிரித்தார்கள்;
பயத்தை பார்த்து முன்னேறினார்கள்;
“தமிழீழம் வாழும்” என்ற நம்பிக்கையை
இறுதி துப்பாக்கிச் சூட்டிலும்
தாங்கிச் சென்றார்கள்.
தளபதிகள் விழுந்தார்கள் —
ஆனால் தோல்வியாய் அல்ல;
வரலாற்றின் இரத்தக் கையொப்பமாக.
ஒரு தலைமுறை
தன் உயிரைச் செலுத்தி எழுதிய
விடுதலைப் பாடலாய்
அவர்கள் நினைவு நிற்கிறது.
அந்த இறுதி மணித்துளியிலும்
எதிரிகளின் இதயத்தில்
பயமாக நின்ற பெயர் ஒன்று இருந்தது —
தமிழினத் தேசிய தலைவர்மேதகு வே. பிரபாகரன்
மண்டியிட மறுத்த தலைவர்;
சுற்றி வளைத்த போதிலும்
சிந்தனை வளைந்ததில்லை.
அவரின் கண்களில்
இறுதி வரை அணையாத தீ இருந்தது;
ஒரு இனத்தின் உரிமைக்காக
உயிரையே ஆயுதமாக்கிய
அசைக்க முடியாத மனம் இருந்தது.
போர்க்களம் எரிந்தாலும்
அவரின் சவால் அணையவில்லை;
உடலை வெல்ல முடிந்தாலும்
ஒரு இனத்தின் கனவை
யாராலும் புதைக்க முடியவில்லை.
முள்ளிவாய்க்கால் இன்று
மண்ணில் புதைக்கப்பட்ட வரலாறு அல்ல;
ஒவ்வொரு தமிழனின் இரத்தத்திலும்
துடிக்கும் நினைவு.
அங்கே இறந்தவர்கள்
வெறும் எண்ணிக்கைகள் அல்ல;
அவர்கள் பெயரில்லா வீரர்கள்,
அம்மாக்கள், குழந்தைகள்,
கனவுகளுடன் உயிரிழந்த மக்கள்.
இரவு வரும் போது
முள்ளிவாய்க்காலின் காற்று இன்னும் அழுகிறது;
கடல் இன்னும் சிவப்பாகத் தோன்றுகிறது;
மண்ணின் அடியில் இருந்து
ஒரு கேள்வி இன்னும் எழுகிறது —
❝இந்த உலகம் எங்கே இருந்தது?❞
ஆனால் வரலாறு மௌனமில்லை.
ரத்தத்தில் எழுதப்பட்ட உண்மைகள்
ஒருநாள் முழங்கும்.
முள்ளிவாய்க்கால் —
அது ஒரு முடிவு அல்ல;
ஒரு இனத்தின் அழியாத நினைவுக் கல்லறை;
நீதியைத் தேடும்
நித்தியக் குரல்.
❝மண்ணில் விழுந்த உடல்கள் அழியலாம்;
ஆனால் விடுதலைக்காக உயிர் தந்தோரின் நினைவு
ஒரு இனத்தின் இரத்தத்தில் என்றும் உயிரோடு இருக்கும்.❞
ஈழத்து நிலவன்
தமிழ்த் தேசிய வரலாற்றாய்வாளர் | உலக அரசியல், பொருளாதாரம், உளவுத்துறை மற்றும் இராணுவ ஆய்வாளர்
